Gölgelerle Dans Eden Mavi

Gökyüzü koyu lacivert bir battaniye gibi kasabanın üzerine serilmişti. Minik tavşan Mavi, yumuşacık yatağına uzanmış, uykusunun gelmesini bekliyordu. Odası çok sessizdi ve dışarıdaki ağaçların arasından süzülen ay ışığı, perdelerin arasından içeriye sızıyordu. Mavi, yorganına iyice sarılıp derin bir nefes aldı.

Tam gözlerini kapatacakken, odanın köşesinde tuhaf bir karaltı fark etti. Duvara vuran bu kocaman gölge, sanki uzun kolları ve dev gibi bir gövdesi olan bir canavara benziyordu. Mavi’nin kalbi “pıt pıt” diye hızlıca atmaya başladı. “Acaba orada kim var?” diye fısıldadı kendi kendine.

Gölge hiç kıpırdamıyordu ama çok ürkütücü görünüyordu. Mavi, korkuyla yorganını burnuna kadar çekti. Sadece kocaman, parlak gözleri dışarıda kalmıştı. Karanlık oda şimdi ona her zamankinden daha büyük ve birazcık korkutucu gelmeye başlamıştı. O dev gölge sanki onu izliyordu.

“Belki de o çok acıkmış bir gölge devidir,” diye düşündü Mavi. Korkudan biraz titrerken elini yastığının altına uzattı. Orada, babasının ona hediye ettiği parlak sarı el fenerini hissetti. Fener tam oradaydı, Mavi’nin ona dokunmasını ve karanlığı aydınlatmasını bekliyordu.

Mavi büyük bir cesaretle el fenerini kavradı. Kendi kendine, “Ben cesur bir tavşanım ve ışığım her şeyi gösterir!” dedi. Parmağıyla fenerin düğmesine “çıt” diye bastı. Parlak, sarı bir ışık hüzmesi karanlığı delip geçti ve tam o devasa gölgenin üzerine düştü.

Işık gölgeyi tamamen aydınlattığında, Mavi kocaman bir kahkaha attı. O korkunç canavar sandığı şey, aslında sandalyesinin üzerinde oturan eski dostu, oyuncak ayısı Eren’den başkası değildi! Eren, yumuşacık tüyleriyle orada öylece oturmuş, Mavi’ye gülümsüyormuş gibi bakıyordu.

Mavi hemen yataktan atlayıp Eren’in yanına koştu. “Ah sevgili Eren, beni ne kadar da korkuttun!” diyerek oyuncak ayısına sıkıca sarıldı. Işık yanınca her şeyin ne kadar farklı göründüğünü fark etti. Korktuğu canavarlar, aslında sadece sevdiği eşyalarının duvara düşen yansımalarıydı.

Mavi’nin korkusu tamamen gitmiş, yerine müthiş bir eğlence gelmişti. El fenerini tekrar eline aldı ve duvara doğru tuttu. Ellerini ışığın önüne getirip parmaklarını oynatmaya başladı. Duvarın üzerinde birdenbire kanatlarını çırpan neşeli bir kuş gölgesi belirdi.

Mavi ve Eren gece boyunca gölgelerle oyunlar oynadılar. Mavi ellerini birleştirip duvarda zıplayan bir tavşan, sonra da kocaman kulakları olan bir fil yaptı. Artık gölgeler korkutucu değil, her biri farklı bir hikaye anlatan oyun arkadaşlarıydı. Karanlık, sadece hayal gücünü kullanmak için bir fırsattı.

Sonunda Mavi’nin uykusu iyice geldi. Fenerini kapattı, Eren’i kolunun altına aldı ve yatağına kıvrıldı. “İyi geceler gölgeler, iyi geceler dünya,” diye mırıldandı. Artık biliyordu ki, korkularının üzerine ışık tuttuğunda her şey çok daha güzel görünüyordu. Mavi, huzur içinde derin bir uykuya daldı.