Kedi Mışıl Süpürgeden Korkuyor

Mışıl, bulutlar kadar yumuşak ve neşeli bir kedi yavrusuydu. En sevdiği şey, salonun ortasındaki güneş ışığında yuvarlanıp kendi kuyruğuyla oyunlar oynamaktı. Patileriyle görünmez kelebekleri kovalar, evin içinde neşeyle zıplardı. Mışıl için evi, dünyanın en güvenli ve en huzurlu yeriydi.

Bir Cumartesi sabahı, evde büyük bir hareketlilik başladı. Mışıl’ın annesi Pamuk, dolaptan uzun hortumlu, tekerlekli ve parlak kırmızı bir alet çıkardı. Mışıl bu yeni şeyi çok merak etmişti. Etrafında dolandı, burnunu hortumuna yaklaştırıp kokladı. Bu onun için keşfedilecek yeni bir oyuncak gibiydi.

Birden, anne Pamuk süpürgenin üzerindeki düğmeye bastı. “Vııııınnnnn!” diye devasa ve gürültülü bir ses yükseldi. Mışıl’ın kulakları aniden dikildi ve yerinden sıçradı. Bu ses, o güne kadar duyduğu en gürültülü sesti! Kırmızı alet, bir anda homurdayan kocaman bir canavara dönüşmüştü sanki.

Mışıl ne yapacağını şaşırdı ve hemen arkasını döndü. En hızlı adımlarıyla koşup salonun köşesindeki mavi kanepenin en derin köşesine saklandı. Orada karanlıkta büzüldü ve kalbinin “küt küt” atışını dinledi. O koca gürültülü canavarın kendisini bulmasından çok korkuyordu.

Anne Pamuk, Mışıl’ın korktuğunu fark edince hemen düğmeye tekrar bastı. Ses bir anda kesildi ve ev yine eski sessizliğine büründü. Pamuk, kanepenin yanına usulca eğildi ve yumuşak bir sesle, “Mışıl, gel bakalım tatlı yavrum, korkacak hiçbir şey yok,” diye seslendi.

Mışıl, burnunun ucunu yavaşça kanepenin altından çıkardı. Pamuk ona gülümseyerek süpürgeyi gösterdi: “Bu sadece bir elektrikli süpürge, Mışıl. O bir canavar değil. Sadece karnı çok acıkmış, yerdeki tozları toplayıp karnını doyuran kocaman, vızıldayan bir arı gibi.”

Mışıl, annesinin ne kadar sakin olduğunu görünce biraz cesaretlendi. “Bak,” dedi Pamuk, “Bunun üzerinde sihirli bir düğme var. Gürültüyü o çıkarıyor ve istediğimiz zaman biz onu susturabiliyoruz. Kontrol tamamen bizde.” Mışıl, kanepenin altından tamamen çıkıp annesinin yanına oturdu.

Mışıl çekinerek süpürgeye doğru bir adım daha attı. Hortumu tekrar kokladı ve tekerleklerine patisiyle hafifçe vurdu. Süpürge şimdi hiç de korkunç görünmüyordu; salonun ortasında uslu bir oyuncak gibi duruyordu. Mışıl, sesin kaynağını anlayınca korkusunun küçüldüğünü hissetti.

Pamuk, “Hadi gel, şimdi birlikte basalım düğmeye,” dedi. Mışıl derin bir nefes aldı ve cesaretini topladı. Küçük patisini annesinin patisinin üzerine koydu ve “Çıt!” diye düğmeye bastılar. Süpürge tekrar vızıldamaya başladı ama Mışıl bu sefer kaçmadı. Çünkü bu gürültünün sadece bir “çalışma sesi” olduğunu biliyordu.

Temizlik bittiğinde Mışıl artık süpürgeden hiç korkmuyordu. Hatta süpürge hareket ederken o da neşeyle peşinden koşturuyor, tozların gidişini izliyordu. Mışıl o gün çok önemli bir şey öğrendi: Bir şeyin neden ses çıkardığını bilirsek, korkular uçup gider ve yerini büyük bir eğlenceye bırakırdı.