Minik Sincap Okul Parkında

Orman okulunun kapısında güneş pırıl pırıl parlıyordu. Minik sincap Ceviz, annesinin elini sıkıca tutmuş, etrafa meraklı gözlerle bakıyordu. Bugün onun okulda ilk günüydü. Sırtında palamut desenli çantasıyla biraz heyecanlı, biraz da utangaç hissediyordu. “Her şey çok güzel olacak,” diye fısıldadı annesi nazikçe.

Okul bahçesi devasa ağaçlar ve renkli çiçeklerle doluydu. Diğer hayvan yavruları neşeyle koşturuyor, oyunlar oynuyorlardı. Ceviz, büyük bir meşe ağacının altına çekildi. Orada kendini daha güvende hissediyordu. Arkadaşlarına katılmak istiyordu ama kalbi çok hızlı atıyordu ve bir türlü yanlarına gidemiyordu.

O sırada bahçenin öbür ucunda minik tavşan Pıtır, arkadaşı küçük bir kuşla beraber kırmızı bir topla oynuyordu. Pıtır, uzun kulaklarını sallayarak topun peşinden zıplıyor, neşeyle gülüyordu. Arkadaşı olan kuş ise topun üzerinden uçarak ona eşlik ediyordu. Herkes çok mutlu görünüyordu.

Birden, Pıtır’ın vurduğu kırmızı top hızla yuvarlanmaya başladı. Top, çimenlerin üzerinden süzülerek tam da Ceviz’in oturduğu yere doğru geldi. Ceviz, önünde duran bu parlak renkli topa şaşkınlıkla baktı. Kalbi yine “küt küt” diye hızlıca atmaya başlamıştı.

Ceviz, çekingen bir tavırla elini uzattı ve yumuşacık topu yakaladı. Topun dokusu pürüzsüz ve sıcacıktı. Onu ellerinin arasında tutarken bir an için utangaçlığını unuttu. “Belki de bu topu geri vermeliyim,” diye düşündü kendi kendine ve derin bir nefes aldı.

Tavşan Pıtır, kaybettiği topunu arayarak Ceviz’in oturduğu ağaca doğru zıplaya zıplaya gelmeye başladı. Uzun kulaklarını dikmiş, dikkatle etrafa bakınıyordu. Ceviz’i görünce duraksadı ve ona arkadaş canlısı, kocaman bir gülümseme gönderdi.

Ceviz büyük bir cesaretle ayağa kalktı. Yüzünde küçük bir gülümseme belirdi. Elindeki kırmızı topu nazikçe Pıtır’a doğru uzattı. “Merhaba, topun buraya kadar geldi,” dedi yumuşak bir sesle. Pıtır’ın gözleri sevinçle parladı. Bu küçük adım, Ceviz’in kalbindeki buzları eritmeye yetmişti.

“Teşekkür ederim Ceviz!” dedi Pıtır neşeyle havaya sıçrayarak. “Topu çok güzel yakaladın! Sen de bizimle oynamak ister misin? Bir kişi eksiktik ve senin gibi dikkatli birine tam da şimdi ihtiyacımız var.” Ceviz bu sıcak davet karşısında kendini çok özel hissetti.

Pıtır ve Ceviz, yan yana yürüyerek diğer arkadaşlarının yanına doğru ilerlediler. Ceviz artık kendini yalnız veya korkmuş hissetmiyordu. Küçük bir nezaket adımı, ona yepyeni ve harika bir arkadaşlığın kapılarını açmıştı. Orman okulu şimdi gözüne dünyanın en güzel yeri gibi görünüyordu.

Günün sonunda Ceviz parktaki salıncakta keyifle sallanıyordu. Gökyüzü pembe ve turuncu renklere bürünmüş, kuşlar yuvalarına dönmeye başlamıştı. Okulun ilk günü harika geçmişti. Ceviz artık biliyordu ki, küçük bir iyilik ve bir gülümseme, en güzel başlangıçların anahtarıydı.