Yıldızlara Ulaşmak İsteyen Çocuk

Can, bahçesindeki minderine uzanmış, gökyüzündeki pırıl pırıl yıldızları izlemeyi çok seviyordu. “Keşke şu parlak yıldızlara bir kez dokunabilsem,” diye düşündü. Gözleri heyecanla parlıyordu.

Ertesi sabah hemen işe koyuldu. Büyük karton kutular, yapıştırıcılar ve renkli kalemler topladı. Kendine yıldızlara uçacak kocaman bir roket yapmaya karar verdi.

Can ilk roketini bitirdiğinde çok mutluydu. “Hazır ol gökyüzü, ben geliyorum!” diye bağırdı. Roketine bindi ve var gücüyle zıpladı, ama roket yerden sadece bir parmak yükselebildi.

Roket yavaşça yana devrildi. Can’ın dizleri biraz tozlanmıştı. “Neden uçmadı ki?” diye sordu kendi kendine. İlk denemesi istediği gibi gitmeyince birazcık üzülmüştü.

Bazı arkadaşları bahçeden geçerken, “Yıldızlar çok uzakta Can, oraya bir kutuyla gidemezsin,” dediler. Ama Can başını salladı; pes etmeye hiç niyeti yoktu.

Can bahçedeki kuşları ve havada süzülen pamuk gibi bulutları izledi. “Belki de daha hafif ve renkli olmalıyım,” dedi. Yeni bir fikir aklına gelince hemen gülümsedi.

Bu kez daha küçük, hafif kutular seçti. Roketin etrafına gökkuşağı renklerinde onlarca uçan balon bağladı. Roketi artık tüy gibi hafifti ve rüzgarda dans ediyordu.

Gece olduğunda Can derin bir nefes aldı ve yeni roketini gökyüzüne doğru fırlattı. Balonlar neşeyle parladı ve roket yavaşça göğe doğru süzülmeye başladı.

Roket yükseklere, bahçedeki en uzun ağacın en tepesindeki dala kadar çıktı. Can aşağıdan neşeyle el salladı. Artık yıldızlara her zamankinden çok daha yakındı.

Can o gece yatağına yattığında kalbi umutla doluydu. Biliyordu ki azimle denemeye devam ederse, bir gün o parlak yıldızlara gerçekten dokunabilecekti.