Pota Yıldızı Defne ve Sihirli Çember

Güneşli bir öğleden sonra, gökyüzü pamuk şeker gibi bulutlarla doluydu. Defne, saçlarını savurarak ve elinde turuncu basketbol topuyla mahalledeki renkli parka doğru koştu. Parkın her köşesi cıvıl cıvıldı; sarı kaydıraklar ve kırmızı salıncaklar çocuklarla doluydu. Defne’nin yüzünde düzgün dişlerini sergileyen kocaman bir gülümseme vardı çünkü bugün o yüksek potadan topu geçirmeye kararlıydı.

Defne basketbol sahasının tam ortasında durdu ve topu küçük elleriyle sıkıca kavradı. “Hazır mısın küçük turuncu arkadaşım?” diye fısıldadı. Dizlerini hafifçe büktü, hedefine iyice kilitlendi ve topu tüm gücüyle havaya doğru fırlattı. Ancak top, potanın demirine bile değmeden “pıt” diye yan taraftaki yumuşak çimlerin üzerine düşüverdi. Defne hemen topun peşinden koştu, pes etmeye hiç niyeti yoktu.

Defne ikinci kez denedi, top potanın kenarına çarpıp hızla uzaklaştı. Üçüncü denemesinde top çok kısa kaldı, dördüncüde ise potanın arkasındaki tellere takıldı. Defne’nin omuzları yavaşça aşağı düştü ve yüzündeki o neşeli gülümseme yerini hüzne bıraktı. “Galiba ben bu işi hiç yapamayacağım,” diye düşündü ve turuncu topunun üzerine oturup başını minik ellerinin arasına aldı.

Tam o sırada, yakındaki büyük meşe ağacının dalında bir hareketlilik oldu. Pırtık adındaki minik, gri bir sincap aşağı doğru sarkmış merakla Defne’yi izliyordu. Pırtık, yumuşak ve tüylü kuyruğunu neşeyle sağa sola sallayarak ağacın gövdesinden hızla aşağı indi. Sincap, yerdeki bir meşe palamuduna doğru heyecanla atıldı ama palamut elinden kayıp gitti.

Defne, yanına kadar gelen minik dostunu fark edince burnunu çekti ve düzgün dişlerini göstererek hafifçe gülümsedi. Pırtık, Defne’nin ayakkabısının ucuna nazikçe dokunup sonra tekrar ağacına doğru zıpladı. Defne, sincabın ne kadar hızlı ve vazgeçmez olduğunu hayranlıkla izledi. “Sen de mi benim tekrar denememi istiyorsun Pırtık?” diye sordu. Sincap neşeyle bir ses çıkardı ve arka ayaklarının üzerinde durarak ona baktı.

Pırtık, yerdeki palamudu almak için tam üç kez daha denedi. Her seferinde palamut yuvarlanıyor, Pırtık ise bıkmadan peşinden koşuyordu. Sonunda, dördüncü denemesinde palamudu minik pençeleriyle sıkıca yakalayıp neşeyle ağacın en üst dalına tırmandı. Defne onu izlerken, sabırlı olmanın ve denemekten vazgeçmemenin ne kadar önemli olduğunu bir kez daha anladı.

Defne yavaşça yerinden kalktı, tozlanan ellerini birbirine vurdu ve topunu yeniden eline aldı. Potanın tam karşısına geçip gözlerini sımsıkı kapattı. Önce burnundan derin, kocaman bir nefes aldı, sonra ağzından yavaşça dışarı üfledi. “Ben sabırlıyım, güçlüyüm ve kendime güveniyorum,” dedi sessizce. İçindeki üzüntünün yerini şimdi sıcacık bir cesaret duygusu kaplamaya başlamıştı.

Defne gözlerini açtığında, karşısındaki pota artık sadece eski bir demir halka gibi görünmüyordu. Hayalinde o çemberin etrafında altın sarısı, parlayan sihirli ışıklar dönmeye başladı. Bu “Sihirli Çember” sanki ona göz kırpıyor ve topu nazikçe kendine davet ediyordu. Defne topun pütürlü yüzeyini parmaklarında hissetti; bu ona büyük bir güç ve neşe veriyordu.

Defne son bir kez hedefine odaklandı, parmak uçlarında yaylanarak yükseldi ve topu gökyüzüne doğru yumuşakça bıraktı. Top havada süzülürken sanki zaman bir anlığına durmuştu. Defne nefesini tutmuş, havada süzülen turuncu topu izliyordu. Top, tıpkı parlayan bir yıldız gibi gökyüzünde geniş bir kavis çizerek doğrudan o sihirli çembere doğru süzüldü.

“Fışşşt!” Top tam ortadan, ağları neşeyle dalgalandırarak geçti! Defne sevinçle havaya zıpladı ve “Başardım!” diye bağırdı. Pırtık da dalında taklalar atarak bu büyük başarıyı kutluyordu. Defne o gün çok önemli bir şey öğrendi; biraz sabır, derin bir nefes ve kendine inanmak, her zorluğu sihirli bir başarıya dönüştürebilirdi. Artık o, parkın gerçek pota yıldızıydı.