Yıldız ve Galileo’nun Gökyüzü Penceresi

Günlerden bir gün, küçük Yıldız evlerinin sıcacık tavan arasındaydı. Eski kutuları karıştırırken tozlu, pirinçten yapılmış eski bir dürbün buldu. “Bu da ne acaba?” diye merakla dürbünü eline aldı.

Yıldız dürbünü gözlerine tuttuğu anda oda sihirli pırıltılarla parlamaya başladı. Gözlerini bir anlığına kapatıp açtığında, kendini eski haritalar ve ilginç yıldız aletleriyle dolu bambaşka bir odada buldu.

Yıldız orada uzun beyaz sakallı, üzerinde bilgeler gibi dökümlü bir cübbe olan nazik bir adamla karşılaştı. Bu kişi Galileo’ydu! Galileo yıldızlarla dolu çalışma odasında duruyordu ama yüzünde endişeli bir ifade vardı.

Galileo, Yıldız’a dönerek, “Bu gece gökyüzünden çok özel bir kuyruklu yıldız geçecek,” dedi. “Fakat büyük teleskobumun merceği yerinden çıktı ve gevşedi. Onu takamazsam bu mucizeyi göremeyeceğiz.”

Yıldız hemen gülümsedi ve “Hiç merak etme, birlikte tamir edebiliriz!” dedi. İkisi beraber dağınık ahşap masanın üzerindeki küçük vidaları ve o değerli cam merceği aramaya başladılar.

Yıldız, küçük ve sabırlı parmaklarıyla cam merceği teleskobun ucunda dikkatlice tuttu. Galileo da yavaşça ve özenle vidaları sıkarak merceği sabitledi. Çok yavaş ve dikkatli hareket ediyorlardı.

Sonunda teleskop tamir edilmişti! İkisi de sırayla mercekten içeri baktılar. Gökyüzünde ışıl ışıl parlayan, kuyruğuyla süzülen muhteşem bir yıldız ve parıltılı gezegenler onlara gülümsüyordu.

Galileo çok mutlu olmuştu. Yıldız’a yardımı için teşekkür etti ve şöyle dedi: “Meraklı ve sabırlı olmak, evrenin tüm gizli sırlarını keşfetmenin en parlak anahtarıdır küçük dostum.”

Yıldız pirinç dürbününü tekrar sıkıca tuttu. Etrafını sıcacık, altın rengi bir ışık sarmaya başladı. Elini sallayarak Galileo’ya veda ederken kendini tekrar bir ışık denizinin içinde buldu.

Yıldız gözlerini açtığında kendi odasındaydı, yumuşacık yatağına girmişti. Penceresinden gökyüzündeki göz kırpan yıldızlara baktı. Artık biliyordu ki, merak etmek dünyanın en güzel hediyesiydi.