Tilki Kıvılcım Özür Dilemiyor

Güneşli bir sabah, orman oyun alanında Kıvılcım adında neşeli bir tilki koşturuyordu. Kıvılcım’ın tüyleri tıpkı bir ateş gibi pırıl pırıl kızıldı. O gün yerinde duramıyor, bir o yana bir bu yana zıplayarak neşeyle şarkılar söylüyordu. Ormandaki en sevdiği yer, yumuşak yosunlarla kaplı bu oyun alanıydı.

Kıvılcım’ın en yakın arkadaşı Sincap Ceviz, o sırada oyun alanının köşesinde çok önemli bir işle meşguldü. Ceviz, meşe palamutları ve düz taşlardan muhteşem bir kule inşa ediyordu. Kule o kadar yükselmişti ki Ceviz, en üste son palamudu koymak için parmak uçlarında yükseliyordu.

Kıvılcım, renkli bir kelebeğin peşine takılmış hızla koşarken arkadaşını fark etmedi. Kuyruğu havada bir sağa bir sola savruluyordu. Tam kulenin yanından geçerken, uzun ve tüylü kuyruğu yanlışlıkla kuleye çarptı. Bir anda “çatır patır” diye bir ses duyuldu ve güzelim kule yerle bir oldu.

Ceviz şaşkınlıkla yıkılan kulesine baktı, sonra gözleri dolarak Kıvılcım’a döndü. “Kulemi neden yıktın Kıvılcım?” diye sordu üzgün bir sesle. Kıvılcım bir an duraksadı, aslında hata yaptığını biliyordu ama o kadar utanmıştı ki “Ben yapmadım!” diye bağırıverdi ve arkasını döndü.

Ceviz hiçbir şey söylemedi. Omuzlarını düşürdü ve sessizce ormanın derinliklerine doğru yürümeye başladı. Artık oyun oynamak istemiyordu. Kıvılcım tek başına kalmıştı. Oyun alanı birden sessizleşmiş, güneş sanki o kadar parlak görünmemeye başlamıştı.

Kıvılcım kendi kendine oyun oynamaya çalıştı. En sevdiği topunu havaya attı ama topu geri getirecek kimse yoktu. Tahterevalliye oturdu ama diğer ucu boş kaldığı için havaya kalkamadı. Arkadaşı Ceviz olmadan hiçbir oyunun tadı çıkmıyordu. Kıvılcım’ın karnında garip, buruk bir his vardı.

Kıvılcım, Ceviz’in kuleyi yaparken ne kadar mutlu olduğunu hatırladı. Taşları tek tek nasıl özenle dizmişti! “Eğer benim kulem yıkılsaydı ben de çok üzülürdüm,” diye düşündü. Hatasını kabul etmemek arkadaşını kaybetmekten daha zordu. Kalbindeki o buruk hissi ancak doğruyu söyleyerek geçirebilirdi.

Kıvılcım hemen yerinden kalktı ve Ceviz’in gittiği yöne doğru koştu. Onu bir meşe ağacının altında otururken buldu. Ceviz’in yanına usulca yaklaştı ve “Ceviz, özür dilerim,” dedi. “Kuleni yanlışlıkla ben yıktım ve korktuğum için yalan söyledim. Lütfen beni affet.”

Ceviz, Kıvılcım’ın gözlerindeki pişmanlığı gördü. Yüzünde yavaşça kocaman bir gülümseme belirdi. “Özür dilediğin için teşekkür ederim Kıvılcım,” dedi. “Gerçeği söylemen beni çok mutlu etti. Hadi gel, beraber daha da güzel bir şey yapalım!” Ceviz, arkadaşının patisini dostça tuttu.

İki arkadaş oyun alanına geri döndüler. Bu kez el ele vererek en büyük kuleyi inşa etmeye başladılar. Kıvılcım taşları taşıdı, Ceviz ise onları en tepeye yerleştirdi. Birlikte yaptıklarında kule eskisinden çok daha yüksek ve sağlam olmuştu. Kıvılcım artık biliyordu; özür dilemek kalpleri birbirine daha çok yaklaştırırdı.