Zürafa Uzuş Okulda Annesini Özlüyor

Güneşli bir sabah, küçük zürafa Uzuş ve annesi orman yolunda yürüyorlardı. Uzuş’un boynu henüz çok uzamamıştı ama merakı dev gibiydi. Bugün anaokuluna gitme vakti gelmişti. Ama Uzuş’un adımları biraz yavaştı, çünkü annesinden ayrılmak istemiyordu.

Okulun kapısına geldiklerinde Uzuş, annesinin bacağına sıkıca sarıldı. “Lütfen gitme anne,” diye fısıldadı. Etraftaki diğer yavrular neşeyle içeri koşarken, Uzuş’un kalbi biraz hızlı atıyordu. Annesini bütün gün göremeyecek olmak onu çok üzüyordu.

Tam o sırada Öğretmen Fil Tonton, kapıda onları kocaman bir gülümsemeyle karşıladı. “Hoş geldin Uzuş! Bugün çok eğleneceğiz,” dedi. Ama Uzuş, annesinin elini bırakmak istemiyordu. Gözleri biraz dolmuştu. Annesi ve öğretmeni birbirine bakıp gülümsediler; bir planları vardı.

Annesi, çantasından kırmızı kumaştan yapılmış yumuşacık, küçük bir kalp çıkardı. “Uzuş, bu kalbi senin cebine koyalım,” dedi. “Ne zaman beni özlersen, elini cebine at ve bu kalbi tut. O zaman benim seni ne kadar çok sevdiğimi ve her an yanında olduğumu hissedeceksin.”

Uzuş, küçük kırmızı kalbi dikkatlice cebine yerleştirdi. Eliyle üzerine hafifçe bastırdı. Gerçekten de kalbin yumuşaklığı ona annesinin sıcak sarılmasını hatırlatmıştı. “Teşekkür ederim anne,” dedi. Artık okulun kapısından içeri girmek için kendini biraz daha cesur hissediyordu.

Sınıfa girdiğinde Uzuş, bir köşeye oturdu. Etrafına bakındı ama hala içinde bir özlem vardı. Hemen elini cebine attı ve o küçük kalbe dokundu. Gözlerini kapattı ve annesinin “Günün sonunda seni alacağım,” diyen sesini hayal etti. İçini bir huzur kapladı.

O sırada Zebra Zıpzıp, elinde renkli bloklarla Uzuş’un yanına yaklaştı. “Bana yardım eder misin? En uzun kuleyi yapmaya çalışıyorum,” dedi. Uzuş önce çekindi ama sonra cebindeki kalbi tekrar hatırladı. Sevgi hep onunlaydı, korkmasına gerek yoktu.

Uzuş ve Zıpzıp, birlikte blokları üst üste dizmeye başladılar. Uzuş uzun boynu sayesinde en üstteki bloğu bile kolayca yerleştirebiliyordu. Zıpzıp buna çok sevindi ve neşeyle zıpladı. Uzuş ilk defa annesini düşünürken ağlamak yerine gülümsediğini fark etti.

Gün boyunca Uzuş resim yaptı, şarkılar söyledi ve bahçede koşturdu. Arada bir elini cebine götürüp kalbi kontrol ediyordu. Kalp oradaydı, tıpkı annesinin sevgisi gibi. Ayrılık bazen zor görünse de, oyun oynarken zamanın ne kadar hızlı geçtiğini anladı.

Okul çıkış saati geldiğinde annesi kapıda belirdi. Uzuş neşeyle annesine doğru koştu ve ona sıkıca sarıldı. “Anne, kalbin hep cebimdeydi!” dedi. Artık biliyordu ki, annesi yanında olmasa bile sevgisi her an, her yerde onunlaydı.