Papağan Cırcır Bağıra Bağıra Konuşuyor

Bir zamanlar, gökkuşağı gibi renkli tüyleri olan Cırcır adında neşeli bir papağan vardı. Cırcır konuşmayı, şarkı söylemeyi ve arkadaşlarına hikayeler anlatmayı çok severdi. Ancak küçük bir sorunu vardı: Sesi her zaman çok ama çok yüksekti! Ormanda uçarken bağırdığında, ağaçtaki yapraklar bile titrerdi. Cırcır, sesinin ne kadar gür çıktığının pek farkında değildi; o sadece çok heyecanlıydı.

Bir gün Cırcır, dev bir ağacın gövdesine kurulmuş olan Orman Kütüphanesi’ne gitmeye karar verdi. İçerisi mis gibi eski kitap ve taze nane çayı kokuyordu. Tavşan Pambık bir köşede sessizce kitabını okuyordu. Cırcır kapıdan girer girmez, “SELAM PAMBIK! NE OKUYORSUN?” diye bağırdı. Pambık yerinden öyle bir sıçradı ki elindeki kitap havaya fırladı.

Cırcır heyecanla kütüphanenin içinde ilerledi. Bu sefer masada oturan Kaplumbağa Tonton’u gördü. Tonton, gözlüklerini takmış, masallara dalmıştı. Cırcır onun yanına gidip, “TONTON, BAK BEN GELDİM! ÇOK GÜZEL BİR GÜN DEĞİL Mİ?” diye haykırdı. Tonton o kadar korktu ki, kafasını hemen kabuğunun içine çekiverdi. Kütüphanedeki diğer hayvanlar “Şşşt!” diyerek Cırcır’a baktılar.

Tavşan Pambık ve Kaplumbağa Tonton, gürültüden dolayı kitaplarına bir türlü odaklanamadılar. Sessizce eşyalarını topladılar ve kütüphaneden dışarı çıkmaya karar verdiler. Kulakları sesten dolayı hala çınlıyordu. Cırcır’ın kalbini kırmak istemiyorlardı ama sessizliğe ihtiyaçları vardı. Cırcır, arkadaşlarının neden aceleyle uzaklaştığını bir türlü anlayamadı.

Kütüphane bir anda çok sessiz kalmıştı. Cırcır masanın kenarına tünedi ve renkli kanatlarını üzgünce kapattı. “Neden kimse benimle kalmak istemiyor?” diye düşündü. O sadece onlarla oyun oynamak ve sohbet etmek istiyordu. Cırcır, kütüphanenin o büyük sessizliği içinde kendisini ilk defa bu kadar yalnız ve yapayalnız hissetti.

Tam o sırada kütüphaneci Bilge Baykuş, kanatlarını usulca çırparak Cırcır’ın yanına geldi. Bilge Baykuş’un sesi yumuşacıktı. “Cırcır,” dedi nazikçe, “seni duymak için bağırmana gerek yok. Bazen sesimiz çok yüksek olduğunda, kelimelerimiz arkadaşlarımızın kulaklarını yorabilir. Onları korkutmadan da konuşabilirsin. Her yerin kendine has bir sesi vardır.”

Cırcır şaşkınlıkla Bilge Baykuş’a baktı. “Peki ama nasıl?” diye sordu. Bilge Baykuş, “Hadi bir oyun oynayalım,” dedi. “Tüylerin kadar yumuşak bir sesle fısılda bana.” Cırcır denedi ve “Böyle mi?” diye fısıldadı. Bilge Baykuş gülümsedi: “Harika! İşte bu kütüphane sesi. Böylece kitaplar uyanmaz, arkadaşların da seni rahatça dinleyebilir.”

Cırcır, Bilge Baykuş’tan öğrendiği bu yeni sesini denemek için hemen dışarıya, bahçeye baktı. Tavşan Pambık kapının önündeki bankta oturuyordu. Cırcır, yavaşça onun yanına uçtu ve en yumuşak fısıltısıyla, “Pambık, özür dilerim. Gel beraber resimli kitaplara bakalım mı?” dedi. Pambık şaşkınlıkla ve sevinçle gülümsedi. “Tabii ki Cırcır! Şimdi seni çok daha iyi duyabiliyorum,” dedi.

Kütüphane saati bitince hepsi birlikte geniş orman bahçesine çıktılar. Güneş pırıl pırıl parlıyordu. Kaplumbağa Tonton da onlara katıldı. Bahçede hep birlikte koşup oynarken Cırcır neşeyle güldü. Burada bağırmak, şarkı söylemek ve kahkaha atmak serbestti! Cırcır, “Burada sesimle dans edebilirim!” diyerek neşeyle kanat çırptı. Tonton da ona gülerek eşlik etti.

Cırcır artık çok önemli bir şeyi öğrenmişti. Kütüphanede fısıldıyor, bahçede ise neşeyle haykırıyordu. Sesini her yerin kuralına göre ayarlamayı başarmıştı. Arkadaşları artık ondan kaçmıyor, aksine onun renkli hikayelerini dinlemek için can atıyorlardı. Cırcır mutlu bir şekilde gülümsedi; çünkü doğru sesle konuşmak, sevdiklerimizle aramdaki en güzel köprüydü.