Fil Hortum’un Ağır Eli

Güneşli bir sabah, Orman Anaokulu’nun bahçesinde neşe hakimdi. Minik fil Hortum, kocaman kulakları ve uzun hortumuyla oyun oynamak için çok heyecanlıydı. Hortum, ormandaki en güçlü çocuktu ve kalbi sevgiyle doluydu. Ancak bazen ne kadar güçlü olduğunu unutuyor, heyecanlanınca hareketlerini kontrol etmekte zorlanıyordu. Güneş pırıl pırıl parlıyor, Hortum oyun alanına doğru neşeyle koşuyordu.

Hortum, arkadaşı Tavşan Pamuk’un yanına gitti. “Hadi beraber kaydıraktan kayalım!” diye bağırdı. Çok sevindiği için elini hızla salladı ve yanlışlıkla Pamuk’un omzuna sertçe vurdu. Pamuk dengesini kaybedip yere düştü. Hortum sadece oyun oynamak istemişti ama vuruşu küçük arkadaşı için çok ağırdı.

Tavşan Pamuk’un canı yanmıştı ve gözleri doldu. Hortum hemen arkadaşına yardım etmek istedi ama Pamuk korkarak geri çekildi. “Canımı yakıyorsun Hortum, seninle oynamak istemiyorum!” dedi. Hortum’un kulakları üzüntüyle aşağı sarktı. O sadece sevgisini göstermek istemişti ama arkadaşı ondan korkmuştu.

Sincap Ceviz ve Maymun Muzi de uzaktan onları izliyordu. Hortum onlara doğru bir adım atınca, ikisi de hemen bir ağacın arkasına saklandılar. “Hortum çok güçlü, onun eli çok ağır. Oyun oynarken bizi de incitebilir,” diye fısıldaştılar. Hortum, oyun parkının ortasında tek başına kaldı ve kendini çok yalnız hissetti.

Tam o sırada nazik sesiyle Öğretmen Zürafa Zerafet yanına geldi. Hortum’un üzüntüsünü fark etmişti. “Neler oluyor küçük devim?” diye sordu. Hortum, “Ben sadece oyun oynamak istiyorum öğretmenim, ama herkes benden kaçıyor. Kimsenin canını yakmak istemiyorum,” diye cevap verdi. Zerafet, şefkatle eğilip Hortum’un başını okşadı.

“Güçlü olmak harika bir şey Hortum,” dedi Zerafet. “Ama bu gücü nasıl kullanacağını öğrenmelisin. Bak, bu ağır tahta blokları kimse yerinden oynatamıyor.” Öğretmen, köşedeki büyük blokları gösterdi. Hortum hortumuyla blokları kolayca kavradı ve üst üste dizdi. “İşte bu! Gücün yardım etmek ve inşa etmek içindir,” dedi öğretmeni.

Zerafet devam etti: “Şimdi bana nazikçe sarılmanı istiyorum. Tıpkı bir tüyü tutar gibi, çok yavaşça.” Hortum, kollarını ve hortumunu yavaşça öğretmenine doladı. Bu sefer can yakmıyor, aksine sıcaklık ve sevgi veriyordu. “Aferin Hortum! Bu, sevgi dolu ve yumuşak bir sarılma. Gücünü kontrol edebiliyorsun,” dedi Zerafet.

Hortum öğrendiklerini denemek için Sincap Ceviz’in yanına gitti. Ceviz, büyük bir palamut sepetini taşımakta zorlanıyordu. Hortum hemen yardıma koştu. “Sana yardım edebilir miyim?” diye sordu nazik bir sesle. Ceviz’e hiç çarpmadan, ağır sepeti güçlü hortumuyla kavradı ve ağacın altına kadar taşıdı.

Sonra Tavşan Pamuk’un yanına gitti. “Az önce canını yaktığım için özür dilerim Pamuk,” dedi alçak bir sesle. “Artık gücümü nasıl kullanacağımı öğrendim.” Pamuk gülümsedi ve arkadaşına bir şans daha verdi. Hortum, öğrendiği “yumuşak sarılmayı” Pamuk’a gösterdi. Pamuk, “Bu harika! Tıpkı yumuşak bir bulut gibisin,” dedi.

Artık tüm arkadaşları Hortum’la oynamak için can atıyordu. Hortum, kaydıraktan kayarken arkadaşlarını tutuyor, ağır oyuncakları taşıyor ve herkesi nazikçe kucaklıyordu. Orman Anaokulu’nda artık kimse korkmuyordu. Güçlü Hortum, gücünü sadece yardım etmek ve sevgi göstermek için kullanan, dünyanın en nazik fili olmuştu.