Şimşek Sesi ve Minik Köpek

Bir zamanlar, pamuk şeker kadar yumuşak ve kar beyazı tüyleri olan Çilçil adında minicik bir köpek vardı. Çilçil, günün her anında oyun oynamayı çok severdi. Ancak o sabah gökyüzü her zamankinden farklıydı. Pencerenin ardındaki gökyüzü gri bulutlarla kaplanmıştı ve yağmur damlaları “tık tık” diye cama vurmaya başlamıştı. Çilçil, burnunu soğuk cama yaslamış, dışarıdaki ıslak dünyayı biraz endişeyle izliyordu.

Yağmur giderek hızlanıyor, rüzgar ağaçların dallarını bir o yana bir bu yana sallıyordu. Çilçil, camdan süzülen damlaları takip ederken gökyüzü aniden karanlık bir renge büründü. Dışarıda hava o kadar kapalıydı ki evdeki lambalar erkenden yakılmıştı. Çilçil, dışarıdaki bu gri ve ıslak hareketliliği izlerken kulaklarını hafifçe indirdi. Gökyüzü sanki büyük bir şey anlatmak istiyor gibiydi.

Birdenbire gökyüzünde parlak, beyaz bir ışık çaktı! Hemen ardından ise “GÜMM!” diye devasa bir ses duyuldu. Yer yerinden oynamış gibiydi. Çilçil, hayatında hiç bu kadar yüksek bir ses duymamıştı. Korkuyla yerinden sıçradı, tüyleri diken diken oldu ve minik kalbi küt küt atmaya başladı. Bu gürültülü ses de neyin nesiydi ve neden bu kadar yakından geliyordu?

Çilçil, ikinci bir gürültü gelmeden hemen saklanacak bir yer aradı. Koşarak oturma odasındaki büyük, yumuşak koltuğun altına girdi. Orası karanlık ve dar olsa da dışarıdaki gürültüden daha uzaktı. Gözlerini kocaman açmış, karanlığın içinden dışarıya bakıyordu. Pencereden hala şimşeklerin parıltısı görünüyor ve yağmur şiddetle camı dövüyordu. Çilçil orada küçücük bir tüy yumağı gibi büzülmüştü.

Çilçil’in en yakın arkadaşı Nil, onun korktuğunu fark edip hemen yanına geldi. Nil’in elinde çok sevdiği renkli ve yumuşacık bir battaniye vardı. Yavaşça yere, koltuğun yanına diz çöktü. “Çilçil, tatlı dostum, neredesin?” diye fısıldadı. Nil’in sesi o kadar sakin ve sevgi doluydu ki Çilçil birazcık rahatladığını hissetti ama hala koltuğun altından çıkmaya cesaret edemiyordu.

Nil, battaniyeyi yere serip kendisi de üzerine oturdu. Sonra nazikçe battaniyenin bir ucunu koltuğun altına doğru uzattı. Çilçil, Nil’in güven veren kokusunu alınca yavaşça dışarı süzüldü. Nil, minik köpeğini kucağına aldı ve ikisi birlikte battaniyenin altına girdiler. Şimdi dışarıdaki fırtına onlardan uzakta, battaniyenin içi ise sıcacık ve güvenliydi. Çilçil’in titremesi yavaş yavaş geçmeye başlamıştı.

Nil, penceredeki yağmuru ve gökyüzünü işaret ederek gülümseyerek konuştu: “Biliyor musun Çilçil, aslında dışarıda korkulacak bir şey yok. Gökyüzündeki bulutlar bugün çok neşeli! Koca koca davullarını almışlar, gökyüzünde konser veriyorlar. O duyduğun ‘Güm’ sesleri sadece onların davul sesleri.” Çilçil kulaklarını dikip Nil’i dinlemeye başladı. Gökyüzü bir konser alanı mıydı yani?

Tam o sırada dışarıdan yine büyük bir “GÜMM!” sesi geldi. Ama bu sefer Çilçil kaçmadı. Nil, elleriyle dizlerine vurarak “Düm tek, düm tek!” diye ritim tutmaya başladı. Çilçil, bu oyunun bir parçası olmak istedi ve heyecanla kuyruğunu halıya vurmaya başladı. Artık gök gürültüsü korkutucu bir canavar değil, onların oyununa eşlik eden dev bir davulcuydu.

Çilçil birden battaniyenin altından neşeyle fırladı. Odanın içinde bir o yana bir bu yana zıplıyor, battaniyesini ağzıyla çekiştirerek oyunlar yapıyordu. Dışarıda fırtına hala tüm hızıyla devam ediyor, pencerelere yağmur kamçı gibi iniyordu; ama Çilçil artık hiç korkmuyordu. O artık fırtınanın en büyük dansçısıydı. Nil, köpeğinin bu cesaretine ve neşesine kahkahalarla gülüyordu.

Oyun bittiğinde ikisi de biraz yorulmuştu. Nil koltuğa uzandı, Çilçil de hemen gelip onun göğsüne kıvrıldı. Dışarıdaki yağmur sesi artık onlara korkutucu değil, huzur veren tatlı bir ninni gibi geliyordu. Çilçil, güven duyduğu birinin yanında ve hayal gücünün yardımıyla tüm korkularını yenmişti. İkisi de gri gökyüzünün altında, sıcak yuvalarında mışıl mışıl bir uykuya daldılar.