Kaplumbağa Tombi’nin Sabah Telaşı

Yeşil Orman’ın derinliklerinde, üzerinde kırmızı benekler olan sevimli bir mantar ev vardı. Bu evde, uykuyu çok seven küçük kaplumbağa Tombi yaşıyordu. Güneş pencerelerden içeri süzülüp Tombi’nin kabuğunu ısıtırken, o hâlâ yumuşacık yatağında mışıl mışıl uyuyordu. Kuşlar şarkı söylüyor, orman çoktan uyanıyordu ama Tombi için sabah daha yeni başlıyordu.

Annesi Tonton, odaya girip Tombi’nin üzerini hafifçe açtı. “Günaydın uykucu Tombi! Okula hazırlanma vaktin geldi,” dedi. Tombi gözlerini ovuşturdu ve esnedi. Yataktan kalkmak ona dünyanın en zor işi gibi geliyordu. “Biraz daha anne, sadece beş dakikacık daha…” diye mırıldandı ama saat hızla ilerliyordu.

Tombi sonunda yataktan çıktı ama her şey birbirine karışmıştı. Çorabının tekini bulamıyor, sırt çantasını nereye koyduğunu hatırlayamıyordu. Odasının içinde bir o yana bir bu yana yavaş adımlarla koştururken çok vakit kaybediyordu. “Eyvah, yine geç kalacağım!” diye düşündü ve birazcık üzüldü.

Pencereden dışarı baktığında, arkadaşlarının neşeyle okul yolunda yürüdüğünü gördü. Tombi ise daha kahvaltısını bile yapmamıştı. Annesi Tonton yanına gelip, “Tombi, eğer sabahları ne yapacağımızı önceden bilirsek telaşlanmayız. Gel seninle harika bir oyun hazırlayalım,” dedi. Tombi merakla annesine baktı.

Birlikte masaya oturdular. Büyük, renkli bir kağıda Tombi’nin sabah yapması gerekenleri tek tek çizdiler. İlk karede yüzünü yıkama, ikincide kıyafetlerini giyme ve üçüncüde kahvaltı yapma resmi vardı. Bu artık Tombi’nin “Sabah Macerası Panosu”ydu. Tombi, bu resimli listeyi çok sevmişti.

Ertesi sabah güneş doğduğunda Tombi, annesi daha çağırmadan gözlerini açtı. Hemen yatağının yanındaki panosuna baktı. İlk resimdeki gibi banyoya gitti ve yüzünü mis gibi kokan sabunlarla yıkadı. Aynadaki kendine göz kırptı. Birinci adım tamamlanmıştı ve bu gerçekten eğlenceliydi!

Şimdi sıra ikinci adımdadı: Giyinmek! Tombi, panodaki kıyafet resmine baktı. Artık çoraplarını nerede bulacağını biliyordu çünkü akşamdan hazırlamıştı. Kendi başına yeşil tişörtünü giydi ve kabuğunu düzeltti. Aynaya baktığında kendini çok kahraman bir kaplumbağa gibi hissetti.

Mutfaktan nefis kokular geliyordu. Tombi, panodaki son resme, yani kahvaltı karesine baktı. Masaya oturduğunda annesi Tonton ona taze marullar ve meyveler hazırlamıştı. “Aferin Tombi, bugün ne kadar hızlısın!” dedi annesi. Tombi karnını afiyetle doyurdu ve enerjisini topladı.

Hazırlanması bittiğinde saatin daha çok erken olduğunu fark etti. Telaş yapmadan, ağır ağır okuluna doğru yürümeye başladı. Yolda çiçekleri kokladı, kelebeklere selam verdi. Vaktinde hazırlandığı için sabahın tadını çıkarabiliyordu. Artık geç kalma korkusu yoktu, sadece neşe vardı.

Okulun bahçesine vardığında, en yakın arkadaşı Tavşan Pıtı’yı gördü. Pıtı onu görünce şaşırdı. “Vay canına Tombi, bugün çok erkencisin!” diye bağırdı. Birlikte oyun alanına koştular ve zil çalana kadar oyunlar oynadılar. Tombi artık biliyordu; planlı olmak günü çok daha keyifli hale getiriyordu.