Deniz Kızı Mavi ve Sessiz Okyanus

Derin ve masmavi okyanusun kalbinde, rengarenk mercan kayalıklarının arasında neşeli bir deniz kızı yaşarmış. Adı Mavi’ymiş. Mavi’nin saçları tıpkı deniz yosunları gibi yumuşacık, kuyruğu ise gümüş pullarla kaplıymış. Her sabah uyandığında turuncu balıklarla selamlaşır, pembe mercanların arasında dans ederek güne başlarmış. Mavi, evini ve okyanustaki tüm komşularını çok ama çok seviyormuş.

Bir gün Mavi, en sevdiği kayanın üzerine oturup okyanusun o huzurlu, sessiz şarkısını dinlemek istemiş. Gözlerini kapatmış ama o da ne? Her zaman duyduğu suyun tatlı şırıltısı yerine, yukarıdan tuhaf sesler geliyormuş. “Hışır hışır, pıtır pıtır…” Bu sesler okyanusun doğal müziğine hiç benzemiyormuş. Mavi merakla başını yukarı kaldırmış ve gürültünün kaynağını aramaya başlamış.

Mavi, hızla suyun yüzeyine doğru yüzmüş. Yukarı vardığında gözlerine inanamamış. Masmavi suyun üzerinde rengarenk ama bir o kadar da yabancı nesneler yüzüyormuş. Bunlar parlak poşetler, boş şişeler ve plastik parçalarıymış. Mavi, “Bu şeyler hem çok gürültü yapıyor hem de okyanusun pırıltısını kapatıyor,” diye düşünmüş. Okyanusun kirlenmeye başladığını görünce kalbi birazcık üzülmüş.

Mavi, bu duruma bir son vermesi gerektiğini anlamış. “Okyanus benim evim ve evimi temiz tutmalıyım,” demiş kendi kendine. Hemen suyun altına dalıp kollarını sıvamış. Önce en büyük poşeti yakalamış, sonra küçük bir şişeyi… Ama okyanus o kadar büyük, çöpler o kadar çokmuş ki, hepsini tek başına temizlemesinin çok uzun süreceğini fark etmiş.

Tam o sırada, eski dostu kaplumbağa Tosbik ağır ağır yanından geçiyormuş. Mavi hemen onun yanına yüzmüş. “Tosbik, bak okyanusumuz kirleniyor! Bana yardım eder misin?” diye sormuş. Tosbik, bilgece başını sallamış ve “Elbette Mavi, temiz bir deniz hepimizin hakkı,” demiş. Tosbik, güçlü kabuğunun üzerine birkaç ağır plastik parçasını alarak Mavi’ye destek olmaya başlamış.

Mavi ve Tosbik çalışırken, parıl parıl parlayan küçük balık Pırıl yanlarına gelmiş. Pırıl o kadar hızlıymış ki, mercanların arasına sıkışmış küçük plastik parçalarını kolayca çıkarabiliyormuş. Mavi, “Pırıl, senin o güzel yüzgeçlerinle en dar yerleri bile temizleyebiliriz!” demiş. Pırıl neşeyle kuyruğunu sallamış ve hemen işe koyulmuş. Artık küçük bir temizlik ekibi olmuşlar.

Pırıl ve Tosbik el birliğiyle çalışmaya devam etmişler. Pırıl en küçük parçaları bir araya getirirken, Tosbik büyükleri taşıyormuş. Okyanusun altındaki kumların üzerinden plastikleri birer birer toplamışlar. Arkadaşlık ve dayanışma sayesinde, aslında zor görünen iş çok eğlenceli bir oyuna dönüşmüş. Her topladıkları parça ile suyun altı biraz daha aydınlanmaya başlamış.

Topladıkları tüm plastikleri Mavi’nin rehberliğinde kıyıya kadar taşımışlar. Suyun bittiği yerde, insanların koyduğu üzerinde geri dönüşüm işareti olan büyük, mavi bir kutu varmış. Mavi ve Tosbik, topladıkları her şeyi dikkatlice bu kutuya bırakmışlar. “İşte şimdi bu plastikler doğaya zarar vermeden yeniden değerlendirilecek,” diye sevinmiş Mavi.

Okyanusa geri döndüklerinde her şey bambaşka görünüyormuş. Su pırıl pırıl parlıyor, güneş ışıkları en derindeki kumara kadar ulaşıyormuş. O rahatsız edici sesler gitmiş, yerine okyanusun o huzurlu ve sessiz şarkısı geri gelmiş. Tüm balıklar neşeyle yüzmeye başlamışlar. Mavi, Tosbik ve Pırıl, tertemiz olan evlerinde birbirlerine sarılarak bu başarıyı kutlamışlar.

Gün biterken Mavi, yumuşacık yosun yatağına uzanmış. Okyanusun sessizliğini dinleyerek huzurla gözlerini kapatmış. “Doğayı koruduğumuzda, o bize en güzel uykuları ve en temiz suları verir,” diye fısıldamış. Artık biliyormuş ki, biz denizlerimizi temiz tutarsak, Mavi ve tüm arkadaşları sonsuza dek mutlu ve huzurlu yaşayabilirmiş. İyi uykular neşeli okyanus!