Sonbahar Yaprağı Hışır’ın Dansı

Hışır, büyük bir parktaki heybetli bir meşe ağacında yaşayan küçücük, turuncu bir sonbahar yaprağıydı. Güneşli bir günde, dalında usulca sallanıyor ve parktaki neşeyi izliyordu. Hışır, parlak rengiyle dalında çok mutlu görünüyordu.

Bu park, şehirdeki en hareketli yerlerden biriydi. Hışır, meşe ağacının yüksek dallarından birinde otururken aşağıyı seyretmeyi çok seviyordu. Oradan salıncakları, koşan çocukları ve rengarenk çiçekleri görebiliyordu.

Sonbahar mevsimi geldiğinde parktaki bütün yapraklar yavaş yavaş renk değiştirmeye başladı. Kimisi parlak bir sarı, kimisi de koyu bir kahverengi oldu. Hışır ise pırıl pırıl, canlı bir turuncu renge büründü.

Havalar soğumaya başlayınca diğer yapraklar birer birer daldan ayrılıp yere süzülmeye başladı. Hışır bunu görünce biraz endişelendi. “Ya düşersem canım yanarsa?” diye düşünerek dalına sımsıkı tutundu.

Tam o sırada, nazik bir esinti Hışır’ın yanına kadar geldi. Bu, yumuşacık esen Rüzgar Meltem’di. Meltem, Hışır’a sevgiyle fısıldadı: “Merhaba küçük yaprak, neden böyle korkuyla titriyorsun?”

Hışır, “Aşağısı çok uzak görünüyor ve dalımdan ayrılmaya korkuyorum,” dedi. Meltem gülümsedi ve “Korkma küçük dostum,” diye fısıldadı. “Seni ben tutacağım. Uçmak, dünyadaki en güzel danstır.”

Hışır derin bir nefes aldı ve dalını yavaşça bıraktı. Birden havalandığını hissedince şaşkınlıkla gözlerini açtı. Meltem onu nazikçe havada tutuyordu. Hışır artık düşmüyor, havada süzülüyordu.

Hışır havada daireler çizerek dans etmeye başladı. Parkın üzerinden geçerken salıncakta sallanan çocuklara yukarıdan el salladı. Uçmak tıpkı bir rüya gibiydi ve beklediğinden çok daha eğlenceliydi.

Sonunda Meltem, Hışır’ı yerdeki diğer yaprakların yanına usulca bıraktı. Hışır, yumuşacık ve renkli bir yaprak yığınının tam ortasına kondu. İnişi pamuk kadar hafifti ve hiç canı yanmamıştı.

Hışır yerde yeni arkadaşlar edindi. Hep birlikte rüzgar estikçe hışırdayarak oyunlar oynadılar. Hışır, değişimin aslında ne kadar güzel olduğunu ve yeni başlangıçların çok eğlenceli olabileceğini anladı.