Ayıcık Pati’nin Kocaman Öfkesi

Güneşli bir bahar sabahıydı. Minik ayıcık Pati, ormandaki şirin evlerinin oturma odasında oyun oynamaya bayılıyordu. Dışarıda kuşlar cıvıldıyor, çiçekler mis gibi kokuyordu. Pati o gün en sevdiği renkli tahta bloklarını halının üzerine sermişti.

Pati, blokları büyük bir dikkatle üst üste dizmeye başladı. Önce kırmızıyı, sonra maviyi, en üste de sarı olanı koydu. Elleriyle her bir bloğu dengeliyordu. Dünyanın en yüksek kulesini yapmaya kararlıydı ve her yeni katta daha da heyecanlanıyordu.

Kulesi boyunu aşmak üzereydi. Pati parmak uçlarına kalktı ve elindeki son bloğu yerleştirmeye çalıştı. “İşte bu harika oluyor!” diye fısıldadı kendi kendine. Gözleri mutlulukla parlıyordu ve kulesinin ihtişamıyla gurur duyuyordu.

Birden, dışarıdan gelen sert bir rüzgar pencereyi hafifçe sarstı. Pati’nin kulesi önce bir sağa, sonra bir sola sallandı. “Hayır, dur!” diye bağırdı Pati ama artık çok geçti. Kule büyük bir gürültüyle yere devrildi! Tüm emekleri bir anda darmadağın olmuştu.

Pati’nin içini kocaman, sıcak bir duygu kapladı. Kaşları çatıldı, yanakları kıpkırmızı oldu. Ayaklarını yere vurup “Hayır! Bu hiç adil değil!” diye bağırmak istedi. İçindeki öfke, küçük bir fırtına gibi gittikçe büyüyordu.

O sırada annesi Maya yumuşak adımlarla odaya girdi. Elinde üzerinde parlayan yıldızlar olan renkli bir kutu vardı. Pati’nin yanına diz çöktü ve şefkatle gülümsedi. “Sanırım seninle sakinleşme kutumuzu açma vaktimiz geldi,” dedi.

Annesi kutunun kapağını yavaşça açtı. İçinde yumuşacık bir pamuk yumağı, küçük kırmızı bir kadife kalp ve parlak renkli bir kuş tüyü vardı. Pati önce şaşırdı, sonra merakla kutunun içindeki bu ilginç nesnelere doğru elini uzattı.

Pati, kutudaki yumuşacık kadife kalbi eline aldı. Annesinin öğrettiği gibi burnundan derin bir nefes alıp yavaşça ağzından verdi. “Burnunla bir çiçeği kokla, ağzınla bir mumu üfle,” dedi annesi. Pati bu sakinleştirici nefesi üç kez tekrarladı.

Nefes aldıkça Pati’nin içindeki o sıcak fırtına dindi. Yanaklarındaki kırmızılık geçti, kalbi artık daha yavaş atıyordu. Annesine sıkıca sarıldı. “Öfkelendiğimde ne yapacağımı artık biliyorum anne, bu kutu gerçekten sihirli gibi,” diye mırıldandı.

Pati şimdi çok daha huzurluydu. Tahta bloklarını tekrar eline aldı. Bu sefer daha sabırlı ve dikkatliydi. Kulesini yeniden inşa ederken, her bloğu koyduğunda keyifle gülümsedi. Çünkü o artık öfkesini tanımış ve onu sakinleştirmeyi başarmıştı.