Cem ve Nasreddin Hoca’nın Kayıp Eşeği

Cem, güneşli bir öğleden sonra odasında eski eşyaları karıştırırken dedesinin yumuşacık, kırmızı fesini buldu. Meraklı gözlerle fesi başına takar takmaz, odasının duvarları bir gökkuşağı gibi parıldamaya başladı ve Cem kendini masalsı bir yolculuğun içinde buldu.

Gözlerini açtığında etrafında taştan evler, dar sokaklar ve meyve ağaçları vardı. Tam karşısında beyaz sakalı ve kocaman kavuğuyla tonton bir amca duruyordu; bu herkesin çok sevdiği Nasreddin Hoca’dan başkası değildi.

Nasreddin Hoca biraz dertli görünüyordu, Cem hemen yanına gidip “Neden üzgünsün tonton dede?” diye sordu. Hoca gülümseyerek, “Eşeğim Karakaçan kayboldu evladım, ama panik yapmaya gerek yok; sabırla ve gülerek ararsak elbet yolumuzu buluruz,” dedi.

Cem ve Nasreddin Hoca, neşeyle Akşehir sokaklarında yürümeye başladılar. Hoca yolda rastladıkları herkese selam veriyor ve Cem’e komik hikayeler anlatarak onun içindeki endişeyi dağıtıyordu.

Cem dikkatli gözleriyle yolu tararken yerde turuncu pırıltılar gördü. “Bakın Hocam, bunlar taze havuç kabukları! Karakaçan buralardan geçmiş olabilir mi?” diye sordu. Hoca, “Aferin sana küçük kaşif, Karakaçan havuca asla hayır diyemez!” diye bağırdı.

Havuç kabuklarının bittiği yerde bu kez tozlu yolda minik nal izleri belirdi. Bu komik ve yuvarlak izler, kasabanın dışındaki mis kokulu elma bahçesine doğru uzanıyordu.

Elma bahçesinin kapısına geldiklerinde içeriden “kıtır kıtır” diye neşeli bir ses geliyordu. Cem ve Hoca birbirlerine bakıp gülümsediler ve parmak uçlarında ağaçların arasına süzüldüler.

Kocaman bir elma ağacının altında Karakaçan’ı buldular; sevimli eşek yere düşen kırmızı elmaları afiyetle yiyordu. Karakaçan onları görünce neşeyle anırdı ve Cem’in elini kokladı.

Nasreddin Hoca, Karakaçan’ın yelesini okşayarak Cem’e döndü ve “Gördün mü Cem, sabırla arayınca her sorun çözülür,” diyerek ona teşekkür etti. Cem, görevinin bittiğini hissederek başına dokundu.

Bir göz kırpması kadar kısa sürede Cem kendini yeniden odasında, elinde dedesinin fesiyle buldu. Artık biliyordu ki, hayatta ne zaman zor bir durumla karşılaşsa, panik yapmadan gülümseyerek çözüm arayacaktı.