Melis ve Küçük Mozart’ın Kayıp Notası

Küçük Melis, odasındaki eski müzik kutusunun anahtarını yavaşça çevirdi. Müzik kutusundan yükselen yumuşak ezgilerle birlikte odanın her yerine pırıl pırıl, sihirli ışıklar saçılmaya başladı. Melis, bu ışıltılı tozların arasında kendini masalsı bir yolculuğun içinde buldu.

Melis gözlerini açtığında, kendini taş döşeli sokakları ve görkemli binalarıyla eski Viyana’da buldu. Etrafta şık kıyafetli insanlar ve at arabaları vardı. Melis, bu yeni ve heyecan verici dünyada şaşkınlıkla etrafına bakarak yürümeye başladı.

Bir evin bahçesinden gelen piyano sesini duyan Melis, içeriye göz attığında kendisi gibi küçük bir çocuğun piyano başında oturduğunu gördü. Bu çocuk, peruklu saçı ve ciddi ama sevimli yüzüyle küçük Wolfgang’dı. Melis ona gülümseyerek yaklaştı ve “Merhaba!” dedi.

Wolfgang, yeni bestesinin son notasını rüzgarın uçurup götürdüğünü ve şarkısının yarım kaldığını Melis’e anlattı. “Nota olmadan şarkım hiç güzel duyulmuyor,” diyerek omuzlarını düşürdü. Melis, yeni arkadaşının bu haline çok üzüldü ve ona yardım etmeye karar verdi.

İki küçük arkadaş, kayıp notayı bulmak için Viyana’nın renkli parklarında ve çiçekli bahçelerinde aramaya başladılar. Melis ve Wolfgang, her çalının altına baktılar, her taşın arkasını kontrol ettiler ama kağıt parçası hiçbir yerde yoktu.

Aramaktan yorulunca büyük bir meşe ağacının altına oturdular. Tam o sırada ağacın dallarındaki rengarenk bir kuş, “cik cik” diye çok neşeli ve yüksek bir tonda şarkı söylemeye başladı. Wolfgang birden kulak kabarttı ve başını yukarı kaldırdı.

Derken gökyüzünden yumuşak yağmur damlaları “tıp tıp” diye yere düşmeye, uzaklardaki kilisenin çanları ise “çın çın” diye çalmaya başladı. Melis, bu seslerin arasındaki ritmi fark edince neşeyle zıplayarak Wolfgang’ın elini tuttu.

Wolfgang aniden, “Buldum! Doğadaki tüm bu sesler aslında benim kayıp notam!” diye bağırdı. Hemen yanındaki boş kağıdı aldı ve kuşun sesiyle yağmurun ritmini birleştirerek eksik olan o sihirli notayı büyük bir heyecanla kağıda yazdı.

İki çocuk hemen piyanoya geri koştular ve şarkıyı birlikte çalmaya başladılar. Melis piyanoda Wolfgang’a eşlik ederken, ortaya çıkan melodi o kadar güzeldi ki bahçedeki çiçekler bile müzikle sallanmaya başladı. Yardımlaşmak onları çok mutlu etmişti.

Müzik kutusunun melodisi bitmek üzereyken Melis kendini tekrar kendi odasında buldu. Pencereyi açıp dışarıdaki rüzgarın ve kuşların sesini dinledi; artık o da her sesin içinde gizli bir müzik olduğunu biliyordu. Melis, yeni arkadaşı Wolfgang’a el sallayarak gülümsedi.