Kaplan Pençe Tırnaklarını Kestirmiyor

Ormanın kenarındaki sevimli ahşap evde, sıcak bir akşamüstü güneş batıyordu. Sarı tüylü minik kaplan Pençe, oturma odasındaki yumuşak halının üzerinde neşeyle yuvarlanıyordu.

Pençe oyun oynamayı çok seviyordu ama küçük bir sorunu vardı. Tırnakları çok uzamıştı! En sevdiği mavi yorganın üzerinde zıplarken “Çırt!” diye bir ses duyuldu ve yorgan birazcık yırtıldı.

O sırada annesi elinde küçük tırnak makasıyla odaya girdi. Makasın “Çıt çıt!” sesini duyan Pençe hemen patilerini arkasına sakladı. “Hayır, tırnaklarımı kestirmek istemiyorum!” diyerek geriye doğru kaçtı.

Annesi şefkatle gülümsedi. “Uzayan tırnaklar eşyalara takılabilir ve onları yırtabilir canım,” dedi. Ama Pençe makas sesinden çekindiği için patilerini sımsıkı arkasında tutmaya devam etti.

Ertesi gün Pençe, ahşap evin bahçesinde arkadaşı minik Tavşan Fıstık ile yakalamaca oynuyordu. Pençe coşkuyla Fıstık’a dokunup “Sobe!” demek istedi. Fakat uzayan sivri tırnağı yanlışlıkla Fıstık’ın koluna takıldı.

“Ayy, canım çok acıdı!” dedi Fıstık üzüntüyle. Kolunu ovuşturarak oyunu bıraktı ve evine doğru yürüdü. Pençe bahçede tek başına kaldı. Arkadaşının canını yaktığı için içi cız etmişti.

Pençe üzgünce eve döndü. Annesi onu sevgiyle kucağına aldı ve “Üzülme tatlı kaplanım,” dedi. “Tırnak kesmek canımızı hiç ama hiç acıtmaz. Gel, önce ben kendi patimde göstereyim.”

Annesi tırnak makasını aldı ve kendi tırnağını “Çıt!” diye kesti. Sonra gülümsedi: “Gördün mü? Hiç acımadı! Tırnaklarımızın ucu hissetmez, sadece bizi ve arkadaşlarımızı korumak için kısalırlar.”

Pençe annesinin cesaret veren gülümsemesini görünce yavaşça yumuşacık patisini uzattı. Annesi dikkatlice “Çıt, çıt, çıt…” diye tırnaklarını kesti. Pençe şaşkınlıkla gülümsedi, gerçekten de hiç canı acımamıştı!

Ertesi sabah Pençe neşeyle bahçeye koştu ve Tavşan Fıstık’a sımsıkı sarıldı. Artık tırnakları kısacıktı ve kimsenin canını yakmıyordu. İki sevimli arkadaş bütün gün kahkahalarla güvenle oynadılar.