Minik Pelin Kışlık Montunu Giymek İstemiyor

Lapa lapa kar yağan soğuk bir kış sabahıydı. Minik Pelin yataktan heyecanla fırladı ve pencereye koştu. Bahçe bembeyaz bir masal diyarı gibi görünüyordu. Pelin sevinçle çığlık attı, bir an önce dışarı çıkıp karla oynamak istiyordu.

Pelin dışarı çıkmak için koridora doğru koştu. Babası elinde kalın kırmızı montu ve yumuşacık atkısıyla koridorda bekliyordu. Ancak Pelin kışlık montu görünce kaşlarını çattı ve geriye doğru bir adım attı.

“Bu montu giymek istemiyorum!” dedi Pelin omuzlarını silkeleyerek. “Çok kalın ve ağır! Beni kocaman bir topa benzetiyor, rahat hareket edemiyorum.”

Babası gülümsedi ve Pelin’in hizasına inip yumuşak bir sesle konuştu: “Biliyor musun Pelin, astronotlar da uzaya giderken böyle kalın giysiler giyerler. Çünkü soğuk gezegenlerde onları ancak bu özel kıyafetler korur.”

Pelin merakla gözlerini açtı. “Gerçekten mi baba?” diye sordu. Babası başını salladı: “Evet! Bu mont da senin özel astronot elbisen. Seni soğuktan korur ki karlı bahçedeki uzay görevini tamamlayabilesin.”

Pelin’in yüzünde kocaman bir gülümseme belirdi. “Ben bir uzay kâşifiyim!” diye bağırdı. Kollarını sevinçle montun kollarından geçirdi ve atkısını gururla boynuna sardı.

O sırada abisi Can botlarını giymiş halde koridora geldi. “Hazır mısın astronot Pelin?” diye sordu neşeyle. “Kar gezegeni bizi bekliyor!”

İki kardeş neşeyle karlı bahçeye adım attılar. Ayaklarının altındaki çıtır çıtır kar sesleri çok eğlenceliydi. Pelin, sıcacık astronot montunun içinde hiç üşümüyordu.

Pelin ve Can birlikte kocaman iki kar topu yuvarladılar. Pelin, kardan adamın yüzüne turuncu bir havuç taktı. Kardan adam harika bir uzay arkadaşına benzemişti!

Eğlencenin sonunda Pelin bahçeye çıkan babasına sımsıkı sarıldı. Doğru giyindiği için hiç üşümemiş ve hasta olmamıştı. Minik astronot Pelin hem sıcacık kalmış hem de en güzel kar macerasını yaşamıştı.