Duygular ve Empati 2 dakika dinleme 2 dakika okuma
Sessiz Serçe Mavi’nin Hüzünlü Şarkısı
En sevdiği kozalağını kaybeden minik serçe Mavi hüzne boğulur ve ötmeme kararı alır. Ancak yakın arkadaşı Pırpır ile duygularını paylaşınca kalbinin hafiflediğini anlar.
Masalı oku
Güneşli bir yaz günüydü. Kocaman bir meşe ağacının dallarında yaşayan minik ve tatlı serçe Mavi, her sabah ormanı neşeli şarkılarıyla uyandırırdı.
Mavi’nin kalbi kadar parlak, en sevdiği bir kozalağı vardı. Ancak o sabah uyandığında kozalağını her zaman durduğu yerde bulamadı.
Mavi her dala baktı, her yaprağın altına süzüldü ama kozalak yoktu. İçini kocaman bir üzüntü kapladı ve gagasını sımsıkı kapatıp hiç ötmeme kararı aldı.
Arkadaşları neşeyle cıvıldarken Mavi sessizce bir dalda oturuyordu. Kanatları biraz sarkmış, bakışları hüzünlenmişti. Kimse onun neden sustuğunu anlamıyordu.
En yakın arkadaşı Pırpır, Mavi’nin yanına sessizce kondu. “Mavi, bugün sesin hiç duyulmuyor. Neden böyle üzgün görünüyorsun?” diye yumuşacık bir sesle sordu.
Mavi önce biraz duraksadı, sonra gözlerindeki yaşı silip konuştu: “En sevdiğim kozalağımı kaybettim ve kendimi çok mutsuz hissediyorum.”
Pırpır, Mavi’ye kocaman ve sıcacık sarıldı. “Üzüntünü paylaştığın için teşekkür ederim Mavi. Bazen sevdiğimiz şeyleri kaybettiğimizde böyle hissetmemiz çok normal,” dedi.
Pırpır ile konuştukça ve hislerini anlattıkça Mavi’nin kalbindeki o ağır yük sanki uçup gidiyordu. Paylaşmak kalbini bir tüy gibi hafifletmişti.
Mavi derin bir nefes aldı ve boğazını temizledi. Önce küçük bir “cik” sesi çıkardı, sonra arkadaşına gülümseyerek o meşhur neşeli şarkısına başladı.
Mavi o gün şunu anladı: Üzüldüğümüzde bunu sevdiklerimize anlatmak kalbimizi iyileştirirdi. Artık meşe ağacı her zamankinden daha neşeli şarkılarla doluydu.
Bu masal şimdiye kadar 30 kez okundu.
Masalı beğendiysen YouTube kanalımıza göz atabilirsin — yeni masallar önce orada.
