Minik Emre Küçük Uğur Böceğinden Korkuyor

Pırıl pırıl bir ilkbahar sabahıydı. Yeşil piknik parkı renk renk çiçeklerle ve gıdıklayan çimlerle doluydu. Küçük Emre, güneşin altında neşeyle koşuyor, kelebeklerin peşinden zıplıyordu.

Emre, yumuşacık çimlerin üzerine oturdu. Yere dökülmüş kozalakları ve küçük yaprakları toplayarak minik bir oyun evi yapmaya başladı. Kuşların neşeli şarkılarını dinlerken çok mutluydu.

Tam o sırada rüzgar tatlı tatlı esti. Minik, kırmızı, siyah benekli bir uğur böceği süzülerek geldi ve Emre’nin tişörtünün üzerine konuverdi.

Emre tişörtündeki kıpırtıyı fark etti. Küçük böceği görünce birden heyecanlandı ve korkuyla geriye doğru sıçradı. “Aaa, elbisemde bir şey var!” diye bağırarak durdu.

Emre’nin babası hemen yanına geldi. Emre’ye şefkatle sarıldı ve gülümseyerek konuştu. “Korkma güzel oğlum, o sadece küçük bir uğur böceği. Sana hiç zarar vermez,” dedi.

Babası piknik çantasından küçük, tahta saplı bir mercek çıkardı. “Gel seninle bu minik misafirimizi daha yakından inceleyelim,” diyerek merceği Emre’ye uzattı.

Emre merakla merceği eline aldı ve tişörtünün üzerindeki uğur böceğine doğru yavaşça baktı. Böcek merceğin arkasında kocaman ve sevimli görünüyordu.

Emre uğur böceğinin üzerindeki yuvarlak siyah benekleri ve minicik ayaklarını gördü. Böcek hiç de korkutucu değildi; aksine çok tatlı ve minik bir canlıydı. Emre’nin yüzünde kocaman bir gülümseme belirdi.

Minik uğur böceği kanatlarını puf diye açtı ve havaya doğru süzüldü. Emre onun arkasından el salladı. “Güle güle minik dostum!” diye neşeyle seslendi.

Emre artık minik böceklerden korkmuyordu. Bir canlıyı yakından tanıyıp öğrenmenin ne kadar güzel olduğunu anladı. Babasıyla birlikte mutlu bir şekilde piknik yapmaya devam etti.