Karınca Minnoş Ellerini Yıkamıyor

Bir zamanlar, yemyeşil bir bahçenin altındaki derin tünellerde, Minnoş adında minik ve çok sevimli bir karınca yaşardı. Minnoş, dışarıda arkadaşlarıyla oyun oynamaya bayılırdı. En sevdiği şey ise toprağın içinde yuvarlanmak ve minik tepeler yapmaktı. Akşam olup güneş batmaya başladığında, Minnoş’un her yeri oyun oynadığı toprağın izleriyle dolmuş olurdu.

Karınca yuvasının içinde, mutfaktan mis gibi yemek kokuları yükselmeye başladı. Minnoş’un annesi Narin Hanım, masayı hazırlamış ve lezzetli kırıntıları tabağa dizmişti. Narin Hanım mutfağın kapısından seslendi: “Minnoş! Akşam yemeği hazır, hadi hemen sofraya gel tatlım!” Minnoş yemeğin kokusunu alınca çok acıktığını hissetti ve hemen içeri koştu.

Minnoş, oyun oynadığı o kirli elleriyle hemen yemek masasına tırmandı. Tabureye oturdu ve önündeki lezzetli ekmek parçasına uzanmak istedi. Elleri o kadar çok toprak olmuştu ki, masanın bembeyaz örtüsünde minik kahverengi parmak izleri belirdi. Minnoş’un aklı sadece yemekteydi, ellerinin ne kadar kirli olduğunu hiç fark etmemişti.

Annesi Narin Hanım, Minnoş’un ellerine baktı ve nazikçe gülümsedi. “Minnoşcuğum, yemeğe başlamadan önce ellerini yıkaman gerekiyor,” dedi. “Toprakla oynarken ellerine görünmeyen minik misafirler bulaşmış olabilir. Hadi hemen lavaboya gidelim.” Narin Hanım, parmağıyla mutfağın köşesindeki küçük lavaboyu işaret ediyordu.

Ama Minnoş o kadar acıkmıştı ki, el yıkamak ona çok uzun bir iş gibi geldi. “Ama anne, ben çok acıktım!” diyerek taburesinden atladı ve mutfak masasının arkasına saklanıverdi. “Ellerimi yıkamak istemiyorum, bak hepsi geçti zaten!” diyerek ellerini arkasına sakladı. Narin Hanım’dan kaçmak için küçük bir oyun başlatmıştı.

Minnoş saklandığı yerden çıkıp tekrar masaya yaklaştı. Tam eline taptaze, yumuşacık bir ekmek parçası aldı ki, bir an duraksadı. Ekmeğin üzerinde, tam tuttuğu yerde koyu renkli, çamurlu bir iz kalmıştı. Tertemiz beyaz ekmek, Minnoş’un parmakları yüzünden kirlenmişti. Minnoş şaşkınlıkla ekmeğe bakakaldı.

Narin Hanım, Minnoş’un yanına gelip usulca elini omzuna koydu. “Bak gördün mü Minnoş?” dedi. “O topraklar ekmeğine bulaştı. Eğer ellerini yıkarsan, su ve sabun o kirleri puf diye yok eder. Hem sabun köpükleriyle oynamak çok eğlencelidir. Köpükler ellerinde bembeyaz bulutlar oluşturur.” Minnoş “Bulutlar mı?” diyerek merakla annesine baktı.

Minnoş merakına yenik düşerek lavabonun yanındaki tabureye çıktı. Annesi suyu açtı ve eline mis gibi çiçek kokulu bir sabun verdi. Minnoş ellerini ovuşturmaya başlayınca, her yeri bembeyaz, yumuşacık köpükler kapladı. “Anne bak! Gerçekten de ellerimde küçük bulutlar var!” diye bağırdı neşeyle. Köpükleri birbirine çarptırarak eğlenmeye başladı.

Sonra ılık suyla ellerini duruladı. Köpükler, beraberinde tüm toprakları ve kirleri götürerek delikten akıp gitti. Narin Hanım, yumuşacık, mavi bir havluyla Minnoş’un ellerini kuruladı. Minnoş ellerine baktığında inanamadı; parmakları pırıl pırıl parlıyor, mis gibi çiçek kokuyordu. “Şimdi kendimi çok daha sağlıklı ve temiz hissediyorum!” dedi.

Minnoş artık afiyetle yemeğini yiyebilirdi. Masaya oturdu ve tertemiz elleriyle yemeğinin tadını çıkardı. O günden sonra Minnoş, dışarıdan her gelişinde ve her yemekten önce ellerini yıkamayı hiç unutmadı. Çünkü biliyordu ki, temiz eller hem yemeği daha lezzetli yapar hem de bizi hastalıklardan koruyup her zaman güçlü tutardı.