Köpek Ponçik Doktordan Korkuyor

Ponçik, kıvırcık tüyleri ve parlayan gözleriyle çok neşeli bir köpek yavrusuydu. Ama o sabah kuyruğu birazcık aşağıya düşmüştü. Annesiyle birlikte orman yolunda yürüyor, en sevdiği oyuncağı olan ayı Bal’ı göğsüne sıkıca bastırıyordu. Bugün Orman Sağlık Evi’ne, Dr. Tıptıp’ı ziyarete gidiyorlardı. Ponçik’in kalbi “küt küt” atıyordu çünkü daha önce hiç doktora gitmemişti ve oradaki aletlerin canını acıtacağını sanıyordu.

Orman Sağlık Evi’ne vardıklarında kapıda renkli çiçekler ve sevimli kuşlar vardı. İçerisi mis gibi nane kokuyordu. Ponçik, kapının önünde durakladı ve girmek istemedi. Annesi onun başını okşayıp, “Korkma tatlım, sadece bir kontrol,” dedi. Ponçik, ayı Bal’ın kulağına eğilip, “Sen de korkuyor musun?” diye fısıldadı. Bal sessizce gülümsüyor gibiydi ama Ponçik hala biraz endişeliydi.

Kapı açıldı ve karşılarında uzun kulaklı, gözlüklü ve beyaz önlüklü Dr. Tıptıp belirdi. Dr. Tıptıp çok nazik bir tavşandı. “Hoş geldin Ponçik! Merhaba küçük ayı Bal!” diyerek onları içeri davet etti. Dr. Tıptıp’ın sesi o kadar yumuşaktı ki Ponçik biraz rahatladı. Yine de masanın üzerindeki parlak metal aletleri görünce hemen annesinin arkasına saklandı.

Dr. Tıptıp, Ponçik’in korktuğunu hemen anladı. Masasından parlak, gümüş renkli ve ucunda yuvarlak bir şey olan aleti aldı. Ponçik bu aletin ne olduğunu bilmiyordu ve onu bir yılana benzetti. “Bu bir stetoskop Ponçik,” dedi Dr. Tıptıp. “Sadece vücudunun içindeki gizli müzikleri duymamı sağlar. İstersen önce kahraman dostun Bal’ı muayene edelim.”

Dr. Tıptıp, oyuncak ayı Bal’ı muayene masasına yatırdı. Stetoskopun soğuk olmayan, yumuşak ucunu Bal’ın karnına koydu. “Bakalım Bal’ın karnında neler oluyor?” dedi. Ponçik merakla yaklaştı. Bal hiç kıpırdamıyordu ve canı yanmış gibi de görünmüyordu. Dr. Tıptıp gülümsedi, “Bal çok sağlıklı, sadece biraz fazla bal yemiş galiba!” dedi. Ponçik bu şakaya küçük bir gülücük attı.

Sonra Dr. Tıptıp, çekmecesinden küçük bir ışık çıkardı. “Şimdi de Bal’ın kulaklarına bakalım, içeride saklanan bir peri var mı?” dedi. Işığı Bal’ın kulaklarına doğru tuttu. Ponçik dikkatle izliyordu. Işık tıpkı bir gece lambası gibi parlıyordu. Bal’ın kulağına hiçbir şey olmadı, canı hiç yanmadı. Ponçik, doktorun aletlerinin aslında sadece yardımcı araçlar olduğunu anlamaya başlıyordu.

Ponçik artık daha cesurdu. Ayı Bal’ı kucağına aldı ve “Sıra bende Dr. Tıptıp!” diyerek muayene masasına zıpladı. Dr. Tıptıp, stetoskopu Ponçik’in sırtına koyduğunda Ponçik gıdıklandı ve kıkırdamaya başladı. “Tıp tıp, tıp tıp…” diye bir ses duydu. Bu kendi kalbinin sesiydi! Tıpkı küçük bir davulun neşeli şarkısı gibi geliyordu kulağına.

Dr. Tıptıp daha sonra Ponçik’in boğazına bakmak için tahta bir çubuk çıkardı. Ponçik ağzını kocaman bir aslan gibi açtı: “Aaaaaa!” Dr. Tıptıp çabucak kontrolünü yaptı. “Harika! Boğazın tıpkı bir gül bahçesi gibi tertemiz,” dedi. Ponçik, bilmediği şeylerin aslında korkutucu olmadığını, onları tanıyınca korkusunun küçülüp yok olduğunu fark etti.

Muayene bitmişti ve Ponçik kendini çok güçlü hissediyordu. Dr. Tıptıp, çekmecesinden üzerinde parlayan bir yıldız olan renkli bir çıkartma çıkardı. “İşte bu, bugün gösterdiğin büyük cesaret için senin ödülün,” diyerek çıkartmayı Ponçik’in göğsüne yapıştırdı. Ponçik gururla dikleşti. Artık o, “Cesaret Yıldızı” olan kahraman bir köpekti.

Ponçik ve ayı Bal, Orman Sağlık Evi’nden neşeyle çıktılar. Ponçik artık biliyordu ki doktorlar bizim iyiliğimiz için oradaydı. Eve dönüş yolunda kuyruğunu sallayarak yürüdü. Bilmediği bir şeyden korktuğunda artık onu tanımaya çalışacaktı. Çünkü tanıyınca korkular uçar gider, yerini cesarete bırakırdı. Ponçik o gün hem sağlıklı olduğunu öğrendi hem de korkusunu yenmeyi başardı.