Kuzu Melo Hayır Diyor

Bir zamanlar yemyeşil çayırları ve rengarenk çiçekleri olan neşeli bir çiftlikte, pamuk gibi bembeyaz tüyleri olan minik kuzu Melo yaşarmış. Melo o sabah uyandığında kendini biraz farklı hissediyordu. Güneş pırıl pırıl parlıyor, kuşlar şarkı söylüyordu ama Melo’nun içinden her şeye karşı gelmek geliyordu.

Annesi Melo’ya en sevdiği taze ve çıtır çıtır yeşil çimleri getirdi. “Melo, karnın acıkmıştır, bu lezzetli çimleri yemek ister misin?” diye sordu. Melo başını hızla iki yana salladı ve “Hayır!” dedi. Oysa çimler çok güzel kokuyordu ama o gün her şeye hayır demek istiyordu.

Biraz sonra kardeşleri yanına zıplayarak geldiler. “Hadi Melo, bizimle saklambaç oyna!” dediler. Melo kaşlarını hafifçe çattı ve yine “Hayır!” diye bağırdı. Kardeşleri oyun oynamaya giderken Melo tek başına ağacın altında oturdu, aslında biraz canı sıkılmıştı.

Babası su içmeye giderken Melo’ya seslendi: “Hadi gel tatlı kuzu, buz gibi dereden biraz su içelim.” Melo’nun dili damağı kurumuştu ama yine de vazgeçmedi. “Hayır!” dedi inatla. Etrafındaki her şeye hayır demek onu gitgide daha mutsuz ediyordu.

Melo artık kendini yalnız ve enerjisiz hissetmeye başlamıştı. Arkadaşları neşeyle koşuşturuyor, annesiyle babası sevgiyle şakalaşıyordu. Melo ise sadece “Hayır” diyerek bir kenarda duruyordu. İçindeki o inatçı ses, yavaş yavaş sessizliğe dönmek üzereydi.

Tam o sırada Melo’nun ailesi onun bu halini fark edip yanına geldi. Akıllarına harika ve komik bir oyun geldi. Kendi aralarında fısıldaşıp Melo’nun duyacağı bir sesle konuşmaya başladılar. Melo merakla kulaklarını dikti ve ailesini izlemeye başladı.

Annesi gülümseyerek sordu: “Şimdi Melo’yu kocaman gıdıklayıp ona sımsıcak sarılalım mı?” Melo bu teklife o kadar sevindi ve o kadar çok güldü ki, ağzından birdenbire “Evvet!” kelimesi dökülüverdi. Yanlışlıkla “evet” dediğini fark edince kendisi de çok şaşırdı.

Melo “evet” dedikten sonra ailesi onu neşeyle gıdıkladı ve hep birlikte yumuşacık bir kucaklaşma yaşadılar. Melo o an “evet” demenin ne kadar tatlı ve sıcak bir duygu olduğunu fark etti. Kalbi neşeyle dolmuş, o inatçı mutsuzluğu bir anda uçup gitmişti.

Melo artık ne istediğini ailesine güzelce anlatmaya başladı. “Aslında karnım çok açmış,” diyerek çıtır çimlerini yedi. Kardeşleriyle oyun oynadı ve suyun tadını çıkardı. Her şeye hemen “hayır” demek yerine, güzel tekliflere şans vermenin hayatı ne kadar güzelleştirdiğini anladı.

Gün sona ererken güneş yavaşça battı ve çiftliğe huzurlu bir sessizlik çöktü. Melo, ailesine ve kardeşlerine sevgiyle sarılarak günün yorgunluğunu attı. Artık her gece yatağına mutlu bir şekilde yatıyor ve “evet” dolu yeni maceralar için sabırsızlanıyordu.