Lina ve Sihirli Fırça

Dünyayı bir tuval gibi gören Lina adında bir kız yaşardı. Onun için en büyük mutluluk, eline boya kalemlerini alıp hayallerini kâğıda dökmekti. Odasının duvarları, kanatlı kedilerden şarkı söyleyen çiçeklere kadar birbirinden ilginç resimlerle doluydu.

Bir gün anneannesinin tozlu tavan arasında eski bir sandık buldu. İçinden, ahşap sapı ay ışığı gibi parıldayan tek bir fırça çıktı. Fırçayı eline aldığında, sanki içinde küçük, sıcak bir yıldız tutuyormuş gibi hissetti.

Odasına döner dönmez yeni fırçasını denedi. Kâğıda küçük, benekli bir kelebek çizdi. Son dokunuşu yaptığında inanılmaz bir şey oldu: kelebek kanatlarını çırptı, kâğıttan havalandı ve odanın içinde dans etmeye başladı. Lina’nın gözleri hayretle açıldı.

Heyecandan kalbi küt küt atan Lina, bu sefer tamamen hayalinden bir şey çizmeye karar verdi. Üç gözlü, puantiyeli kürklü, uzun ve kıvırcık kuyruklu komik bir yaratık karaladı. Ona Karalama adını verdi. Fırçanın son darbesiyle Karalama göz kırptı, kâğıttan fırladı ve açık pencereden dışarı fırladı.

Lina, “Dur, bekle!” diye bağırarak peşinden koştu.

Ama Karalama çoktan kasaba meydanında sevimli bir kargaşaya neden oluyordu. Meydandaki bütün heykellerin şapkalarını birbiriyle değiştirmişti. Fırıncı Ahmet amca, kendi aşçı şapkasını kasabanın kurucusunun heykelinin başında görünce şaşkınlıkla durakladı.

Karalama daha sonra meydandaki süs havuzunu gördü ve suya biraz renk katmaya karar verdi. Kuyruğunu yakındaki bir ressamın boya arabasına daldırıp havuzun suyunu gökkuşağı renklerine boyadı. Çocuklar buna bayılmıştı ama belediye başkanı endişeyle olanları izliyordu.

Lina, eğlence için yaptığı çizimin ne kadar çok soruna yol açtığını görünce kalbi sızladı. Sihirli fırça çok güçlüydü ama onu düşüncesizce kullanmıştı.

“Bunu düzeltmeliyim,” diye fısıldadı kendi kendine.

Aklına parlak bir fikir geldi. Çizim defterini ve sihirli fırçasını çıkardı. Önce gülen yüzlü, dev ve arkadaş canlısı bir sünger çizdi. Sünger canlanır canlanmaz neşeyle havuza doğru zıplamaya başladı. Sünger, tüm gökkuşağı rengindeki suyu emerek havuzu pırıl pırıl yaptı.

Ardından Lina uzun gagalı bir sürü nazik kuş çizdi. Kuşlar havalanıp heykellere uçtu ve dikkatlice bütün şapkaları gerçek sahiplerine geri götürdü. Karalama olanları hayranlıkla izliyordu.

Kasaba normale dönünce Lina son bir şey daha çizdi: Karalama’nın içinde yaşayabileceği, sonsuz yiyecek ve oyuncaklarla dolu, defterinde özel ve rahat bir sayfa. Karalama mutlulukla yeni evine atladı.

Lina o gün önemli bir ders öğrenmişti. Hayallerin gücü kadar, onları yönlendirmek de önemlidir.