Defne ve Zamanı Durduran Saat

Defne her zaman acelesi olan bir kızdı. Kahvaltısını hızla bitirir, oyunlarını çabucak oynar, sanki bir sonraki ana yetişmek için koşturur dururdu.

Bir gün tavan arasında dedesi Arif’in eski eşyalarını karıştırırken, pirinçten yapılmış işlemeli, tuhaf bir çalar saat buldu. Saati eline aldı. Üzerinde bilmediği semboller ve fazladan bir kırmızı düğme vardı. Dedesi ona bir keresinde, “Bu saat sadece zamanı ölçmez Defne. Zamana saygı duyar,” demişti.

Defne bu sözün ne anlama geldiğini pek düşünmeden merakına yenik düştü ve o büyük kırmızı düğmeye bastı. Önce hiçbir şey olmadı. Defne omuz silkip aşağı indi, ama mutfağa girdiğinde dona kaldı.

Annesi sütü bardağa dökerken tam o anda donmuştu. Pencerenin önündeki kedi bile bir oyuncağa atlarken kaskatı kesilmişti. Zaman durmuştu. Bu inanılmazdı.

Defne sokağa fırladı. Fırıncı tepsisindeki sıcak poğaçaları uzatırken, postacı mektubu kutuya atarken, kuşlar gökyüzünde kanat çırparken hepsi birer heykel gibiydi. Önce çok eğlendi. Fırıncının tepsisinden kimse görmeden bir kurabiye aldı ve sessiz kasabanın tadını çıkardı.

Ama eğlence uzun sürmedi. Parktaki arkadaşları ebelemece oyununun tam ortasında donmuşlardı. Kimse gülmüyor, kimse konuşmuyordu. Annesinin kahkahasını duyamıyordu. Zamanın olmadığı bir dünya çok sessiz ve yalnızdı.

Koşarak tavan arasına geri döndü ve saati eline aldı. Düğmeye tekrar bastı. Kurma kolunu tersine çevirdi. Hatta saati salladı. Ama hiçbir şey işe yaramadı. Zamanı bozmuştu ve nasıl düzelteceğini bilmiyordu. Bu artık bir oyun değildi. Kalbi korkuyla çarpmaya başladı.

Tam o sırada dedesinin sözleri aklında çınladı: “Zamana saygı duymalısın.” Saygı duymak ne demekti? Defne durup düşündü. Hep acele ediyordu, anları atlamak istiyordu. Belki de sorun buydu.

Saate daha dikkatli baktı. Kenarında, daha önce fark etmediği küçücük bir yazı vardı. Yazıda şöyle yazıyordu: “Her anın bir değeri vardır.”

Defne o an hatasını anladı. Zamanı durdurmuştu, çünkü sıkıcı anlara atlamak istiyordu. Gözlerini kapattı. Annesinin sütü dökmeden önceki sessiz anını, fırından gelen taze ekmek kokusunu, arkadaşlarının kahkahasının tınısını düşündü.

Yeni bir sabır ve anlayışla, saatin yanındaki daha önce hiç görmediği minicik bir ayar düğmesini yavaşça çevirdi. Tam zamanın durduğu saniyeye getirdi. Sonra sakince kırmızı düğmeye tekrar bastı ve saatin akrebi ile yelkovanı yeniden hareket etmeye başladı.

Dışarıda kuşlar yeniden ötmeye başladı. Zaman akıyordu. Defne koşarak aşağı indi ve annesine kocaman sarıldı. O günden sonra bir daha asla acele etmedi. Artık biliyordu ki heyecanlı ya da sakin, her saniye bir armağandı.