Tavşan Bino İlacını İçmek İstemiyor

Güneşli Orman’da, pırıl pırıl bir bahar sabahıydı. Minik tavşan Bino, renkli çiçeklerin arasında zıplamayı ve arkadaşlarıyla saklambaç oynamayı çok seviyordu. Ancak o sabah Bino’nun boğazı biraz gıdıklanıyordu.

Bino aniden “Öhhö, öhhö!” diye öksürmeye başladı. Annesi sevgiyle yanına geldi ve elini Bino’nun alnına koydu. “Aman Bino, biraz şifaya ihtiyacın var sanırım,” dedi şefkatle.

Bino’yu rahatlatmak için bilge Doktor Baykuş yuvaya geldi. Çantasından tatlı, meyve kokulu pembe bir şurup çıkardı. “Bu özel şurup boğazını hemen iyileştirecek,” dedi Doktor Baykuş.

Doktor Baykuş kaşığa pembe şuruptan biraz döktü ve Bino’ya uzattı. Ama Bino başını geriye çekti, yüzünü ekşitti ve kaşığı eliyle itti. “Hayır, ben ilaç içmek istemiyorum!” diye bağırdı.

Bino kaşığı itince annesi yanına oturdu ve onu kucağına aldı. “Bebeğim, ilacını içmezsen öksürüğün geçmez ve parkta arkadaşlarınla koşamazsın,” dedi üzüntüyle.

Doktor Baykuş gözlüklerini düzeltti ve tatlı bir sesle konuşmaya başladı. “Biliyor musun Bino? Vücudunun içinde minik, cesur savunucu kahramanlar var,” dedi heyecanla.

Bino’nun gözleri merakla açıldı. “Küçük kahramanlar mı?” diye sordu. Doktor Baykuş, “Evet! Şu an mikroplarla savaşıyorlar ama yoruldular. Bu meyveli şurup, onlara güç veren sihirli bir iksir!” dedi.

Bino minik kahramanlarına yardım etmek istedi. Kollarını güçlü bir kahraman gibi sıktı. “O zaman kahramanlarıma hemen güç vermeliyim!” diyerek neşeyle gülümsedi.

Bino hemen kaşıktaki pembe meyveli şurubu bir dikişte içti. “Mmm, tadı çilek gibi çok lezzetliymiş!” dedi şaşkınlıkla. Annesi ve Doktor Baykuş onu sevinçle alkışladılar.

Bino kısa sürede iyileşti ve öksürüğü tamamen geçti. Yeniden Güneşli Orman’ın yeşil parkında neşeyle koşup oynamaya başladı. Hastalandığında ilacını zamanında içmenin ne kadar önemli olduğunu artık çok iyi biliyordu.