Ayıcık Tomtom Uykuya Gitmiyor

Uzaktaki büyük ormanın kalbinde, yaşlı ve görkemli bir meşe ağacı vardı. Bu ağacın içindeki sıcacık kovukta, dünyalar tatlısı, tombul mu tombul Ayıcık Tomtom yaşıyordu. Tomtom oyun oynamayı çok severdi. Akşam olup yıldızlar gökyüzünde belirdiğinde bile, onun elinde hep bir oyuncak, aklında hep yeni bir macera olurdu.

Annesi Balca, pencereden dışarı bakıp parlayan ayı gösterdi. “Haydi Tomtom, uyku vakti geldi,” dedi nazikçe. Ama Tomtom’un hiç niyeti yoktu. “Sadece beş dakika daha anneciğim!” dedi, minik patilerini birbirine vurarak. Gözleri uykudan küçülse de, oyunun bitmesini hiç istemiyordu.

Tomtom’un göz kapakları birer kurşun gibi ağırlaşmaya başlamıştı. Esnememek için ağzını sıkıca kapatıyor, uykusunu saklamaya çalışıyordu. Ama içindeki yorgunluk, “Ben buradayım,” diyordu. Annesi Balca, onun bu tatlı direnişini görünce gülümsedi ve yanına çömeldi. “Bu gece uyku vaktini bir oyuna çevirelim mi?” diye sordu.

Annesi Balca mutfağa gidip elinde dumanı tüten, mis kokulu bir bardakla geri döndü. “Oyunumuzun birinci kuralı: Sihirli içeceği içmek,” dedi. Bu, içine bir kaşık bal karıştırılmış ılık bir süttü. Balca bardağı Tomtom’a uzatırken, sütün sıcaklığı tüm odayı huzurla doldurdu.

Tomtom bardağı iki patisiyle kavradı ve yudumlamaya başladı. Süt o kadar ılık ve lezzetliydi ki, içtikçe vücudunun gevşediğini hissetti. “Bu süt gerçekten sihirliymiş anne,” dedi fısıldayarak. Sütün son damlasını da içince, yatağına giden yolun ilk adımını atmış oldu.

“İkinci kural,” dedi annesi Balca, “Masal diyarına iki sayfalık bir yolculuk yapmak.” En sevdikleri kitabı açtılar. Tomtom, annesinin yumuşak tüylerine yaslandı. Birlikte sayfaları çevirirken, ormandaki diğer hayvanların rüyalarını anlatan resimlere baktılar. Tomtom artık masalın içinde gibi hissediyordu.

Kitap bittiğinde Tomtom’un kafası annesinin omzuna düşmek üzereydi. Hikayedeki bulutlar ve yıldızlar zihninde dans ediyordu. “Şimdi üçüncü kural,” dedi annesi sessizce. Tomtom uykulu bir sesle sordu: “Neymiş o?” Balca, “Üç kere, kocaman, ormanı inletecek kadar büyük esnemek!” dedi.

Tomtom derin bir nefes aldı ve ağzını kocaman açtı: “Aaaaaaa!” İlk esnemesi o kadar büyüktü ki, karnı bile sarsıldı. İkinci esnemesinde gözlerinden minik yaşlar geldi. Üçüncü ve en büyük esnemesini yaparken, artık dünyanın en uykulu ayıcığı olmuştu.

“Oyunun sonu!” dedi Tomtom birden neşeyle. Kendi kendine yönettiği bu süreç ona çok eğlenceli gelmişti. “Yatağa ilk giden kazanır!” diyerek pofuduk adımlarla yumuşacık yatağına doğru koştu. Yastığının serinliği ve battaniyesinin yumuşaklığı onu bekliyordu.

Annesi Balca, Tomtom’un üzerine yıldızlı battaniyesini örttü ve alnına sıcak bir öpücük kondurdu. Tomtom, uykunun bir ceza değil, günün en tatlı hediyesi olduğunu anlamıştı. Gözlerini kapattığında artık masallar ve rüyalar onu bekliyordu. Küçük ayıcık, huzur içinde derin bir uykuya daldı.