Elma Ağacının Sırrı

Can ve Ali köylerinin ortasındaki sihirli elma ağacını çok severdi. Ağaç en tatlı elmaları verir, dallarında kuşlar şarkı söylerdi. Ama bir sabah yaprakları sararmış, dalları üzgünce sarkmıştı.

İki kardeş hemen yanına koştu. “Sevgili ağaç, neyin var?” diye sordu Can. Ali de fısıldadı: “Seni üzen nedir?”

Ağaç hüzünle, “Altın elmam kayboldu,” dedi.

Can ve Ali birbirine baktı. “Onu bulacağız,” diye söz verdiler. Annelerinden izin alıp biraz yiyecek ve fenerle fısıltılı ormana doğru yola çıktılar.

Ormanda şırıl şırıl akan geniş bir dereyle karşılaştılar. Ali korktu, geri çekildi. Can elini tutarak, “Birlikte olursak başarırız. Taşlarla köprü yapabiliriz,” dedi. Büyük taşları o yerleştirdi, Ali küçükleri taşıdı. Kardeşler birlikte çalışarak sağlam bir yol yaptılar.

Karşıya geçince, yuvası kocaman bir kayayla kapanmış huysuz bir porsuk gördüler. Can, “Merhaba. Size yardım edebilir miyiz?” diye sordu. Ali, “Hepimiz birlikte itersek kayayı açarız,” dedi.

Can, Ali ve porsuk güçlerini birleştirdi. Kaya yavaşça yuvarlanmaya başladı. Kaya çekilince porsuk sevindi. “Teşekkür ederim. Ormanda parlak bir şey buldum. Belki aradığınız budur,” dedi ve altın elmayı çıkardı.

Can ve Ali sevinçle zıpladı. Porsukla vedalaşıp köylerine koştular. Orman yaprakları sanki “Aferin size,” diye fısıldıyordu.

Köyde elmayı ağacın dalına yerleştirdiler. Ağaç canlandı, yaprakları yeşerdi. İki kırmızı elma düşüverdi. O gün kardeşlik ve yardımlaşmanın en büyük sihir olduğunu öğrendiler.