Minik Gezegen Gobi’nin Gülümsemesi

Uzayın derinliklerinde, pırıl pırıl yıldızların arasında minik bir gezegen yaşarmış. Adı Gobi’ymiş. Gobi, kocaman bir gülümsemesi olan ama rengi birazcık gri olan bir gezegendi. Samanyolu’nun o neşeli köşesinde sessizce döner dururdu.

Gobi çevresindeki diğer gezegenlere bakarmış. Dev gibi Jüpiter’in kuşakları, Satürn’ün halkaları ne kadar da renkliymiş! “Keşke ben de onlar gibi kıpkırmızı veya masmavi olsaydım,” diye içini çekermiş minik Gobi.

Gri olduğu için kendini birazcık sıradan ve yalnız hissediyormuş. “Ben sadece griyim,” dermiş kendi kendine üzülerek. “Yıldızlar kadar parlak değilim, diğer gezegenler kadar süslü de değilim.” Gobi, mutsuz olduğu için yörüngesinde her zamankinden daha yavaş dönmeye başlamış.

Derken, uzayın öbür ucundan kuyruğunu neşeyle sallayan bir ziyaretçi gelmiş. Bu, sevimli kuyruklu yıldız Zizi’ymiş! Zizi, o kadar hızlıymış ki arkasında parıl parıl bir iz bırakıyormuş. Gobi’nin yanına gelince birden yavaşlamış ve durmuş.

Zizi, Gobi’nin yanına süzülmüş ve “Neden böyle asılsın minik dostum?” diye sormuş. Gobi, “Çünkü ben çok renksizim Zizi, sadece griyim,” diye cevap vermiş. Zizi kıkırdayarak havada bir takla atmış, “Ama sen çok özel bir grisin!” demiş.

Zizi, uzun kuyruğunu bir yelpaze gibi neşeyle sallamış. Birden etrafa sihirli, gümüş rengi uzay tozları yayılmış. Bu tozlar Gobi’nin üzerine yumuşacık kar taneleri gibi dökülmüş. Her bir toz tanesi, Gobi’nin gri yüzeyine konunca parlamaya başlamış.

Gobi şaşkınlıkla yüzeyine bakmış. Gri olan rengi artık ay ışığı gibi ışıl ışıl parlıyormuş! Üzerindeki tozlar birleşmiş ve Gobi, gümüşten bir top gibi ışık saçmaya başlamış. Artık o, gökyüzünün en zarif ve en parlak gezegeniymiş.

Yakındaki küçük bir yıldız, Gobi’nin bu
yeni halini görünce sevinçle göz
kırpmış. “Vay canına Gobi, ne kadar da
güzel görünüyorsun!” demiş. Gobi,
kendi ışığının ne kadar yumuşak ve
huzur verici olduğunu o an fark etmiş.

Gobi artık çok mutluymuş. Kendi rengini, kendi özgün ışıltısını çok sevmiş. Renkli olmak güzelmiş ama gümüş gibi parlamak da bir o kadar harikaymış! Neşeyle dönmeye başlamış, öyle hızlı dönüyormuş ki neşesi tüm galaksiye yayılmış.

O günden sonra Gobi, Samanyolu’nun en neşeli gezegeni olmuş. Herkesin kendine has bir rengi ve güzelliği olduğunu artık çok iyi biliyormuş. Gobi’nin gümüş gülümsemesi, her gece gökyüzünü tatlı bir huzurla aydınlatmaya devam etmiş.