Sincap Cevizcan Oyuncak Toplamıyor

Bir zamanlar, ulu bir çınar ağacının tepesinde Cevizcan adında çok hareketli bir sincap yaşardı. Cevizcan oyun oynamayı çok severdi ama iş toplamaya gelince “Puff!” der, arkasını dönüp giderdi. Odası her zaman dağınık ceviz kabukları, renkli bilyeler ve tahta arabalarla dolu olurdu. Annesi “Cevizcan, eşyalarını yerine koymalısın,” dese de o, “Sonra toplarım,” diyerek oyuna devam ederdi.

Bir gün Cevizcan odasında kocaman bir kule kurmaya karar verdi. Bütün oyuncaklarını odanın ortasına yığdı. Ayıcıklar bir yanda, legolar öbür yanda, taze cevizler ise her yerdeydi. O kadar çok eşya vardı ki, yatağının ucunu bile zor görüyordu. Cevizcan bu dağınıklığın içinde neşeyle zıplıyor, her şeyi daha da karıştırıyordu.

Annesi kapıdan kafasını uzattı ve gülümsedi. “Cevizcan, akşam yemeğinden sonra hepsini toplaman gerekecek, yoksa bir şeyler kaybolabilir,” dedi. Cevizcan ise sadece “Tamam anneciğim!” dedi ama aklı sadece oyuncaklarındaydı. Annesi ona sevgiyle bakarken, o hâlâ yeni oyunlar planlıyordu. Akşam olduğunda çok yorulmuştu ve odasını öylece bırakıp uykuya daldı.

Ertesi sabah Cevizcan heyecanla uyandı. En sevdiği oyuncağı olan Parlak Mavi Topu ile oynamak istiyordu. Ama o da ne? Mavi Top yerinde yoktu! Cevizcan yatağının altına baktı, dolabını açtı ama her yer o kadar dağınıktı ki hiçbir şeyi seçemiyordu. “Mavi Topum nerede?” diye üzülerek mırıldandı.

Cevizcan odanın ortasındaki oyuncak yığına daldı. Oyuncakların arasında eşelenirken ayağı bir cevize takıldı ve “Hoppala!” diyerek yumuşak bir ayıya çarptı. Çok üzülmüştü, çünkü en sevdiği arkadaşını bulamıyordu. Dağınıklık sanki bir dev gibi odanın her yerini kaplamıştı ve Cevizcan kendisini çok çaresiz hissediyordu.

Birden aklına harika bir fikir geldi. Kendi kendine, “Eğer odamı toplarsam, Mavi Top saklandığı yerden mutlaka çıkar!” dedi. Ama toplamak çok sıkıcı görünüyordu. Cevizcan patilerini çırptı ve “Bunu bir oyuna dönüştürmeliyim!” diye bağırdı. Hemen neşeli bir şarkı mırıldanmaya başladı ve gözleri parladı.

“Sepete bir, kutuya iki, topluyorum hepsini tilki gibi!” diyerek zıplamaya başladı. Cevizcan, şarkının ritmine uygun olarak cevizleri bir kasede topluyor, bilyeleri ise tık tık diye kavanoza atıyordu. Her attığı oyuncakta “Yaşasın!” diye seviniyordu. Toplama işi artık sıkıcı bir görev değil, harika bir yarışa dönüşmüştü.

Odanın yarısı parlamaya başlamıştı bile. Cevizcan koca bir yastığı kaldırınca bir de ne görsün? Kayıp Parlak Mavi Top tam oradaydı, ona gülümsüyordu! Cevizcan çok mutlu oldu ama oyununu bozmadı. Şarkısını söylemeye devam ederek Mavi Topu da yanına aldı ve odasını pırıl pırıl yapmaya devam etti.

Şarkının son notasına geldiğinde oda tamamen tertemiz olmuştu. Annesi içeri girdiğinde gözlerine inanamadı. “Aferin benim akıllı sincabıma, oda harika görünüyor!” dedi ve ona kocaman sarıldı. Cevizcan, “Toplamak da oynamak kadar eğlenceliymiş anne!” dedi. Artık odası bir orman gibi ferah ve huzurluydu.

O geceden sonra Cevizcan her oyunun sonunda kendi toplama şarkısını söyledi. Ertesi sabah uyandığında ise ne ararsa şipşak yerinde buluyordu. Dağınıklığı toplamanın da oyunun en tatlı parçası olduğunu öğrenmişti. Cevizcan şimdi Mavi Topuyla gururla temiz odasında oynuyor ve arkadaşlarına gülümsüyordu.