Fare Kıtık Saçını Kestirmiyor

Bir zamanlar, gür ormanın derinliklerinde Kıtık adında minik bir fare yaşardı. Kıtık’ın tüyleri yumuşacıktı ama başındaki saçlar o kadar uzamıştı ki, artık tepesinde karışık bir kuş yuvasına benziyordu. Kıtık, her sabah aynaya bakıyor ve darmadağınık saçlarına “Of püf!” diyerek iç geçiriyordu. Saçlarını taramaya çalışıyor ama tarağı her seferinde o karışıklıkların arasında sıkışıp kalıyordu.

Kıtık’ın en büyük derdi, uzayan kâkülleriydi. Saçları gözlerinin önüne kadar iniyor, dünyayı görmesini engelliyordu. Bir gün arkadaşlarıyla saklambaç oynarken, önünü göremediği için koca bir mantara “Güm!” diye çarptı. Gözleri saçlarının arkasında saklandığı için ne bir çiçeği tam görebiliyor ne de yiyecek bulabiliyordu. Arkadaşları, “Kıtık, artık kuaföre gitme vaktin geldi,” dediler.

Kıtık, büyük meşe ağacının altındaki Orman Kuaförü’ne doğru yola çıktı. Burası çok neşeli bir yerdi. Kapısında renkli sarmaşıklar sarılıydı. İçeride gümüş parlaklığında yapraklardan aynalar ve ince dallardan yapılmış renkli taraklar vardı. Ormandaki tüm hayvanlar buraya gelip tüylerini düzelttirir, mis gibi çam kokulu şampuanlarla yıkanırlardı.

İçeride onu Kuaför Palamut karşıladı. Palamut, gri tüyleri ve kocaman kuyruğu olan çok becerikli bir sincaptı. “Hoş geldin küçük Kıtık!” diyerek neşeyle zıpladı. Palamut’un belinde minik fırçalar ve aynalar asılıydı. Kıtık’ı yüksek, yumuşak bir yosun koltuğa buyur etti. Kıtık yavaşça koltuğa çıktı ama kalbi küt küt atıyordu.

Tam o sırada Kuaför Palamut, parlak gümüş makasını eline aldı. Makası havada bir iki kez hareket ettirdi: “Kırt kırt! Kırt kırt!” Kıtık bu sesi duyunca yerinden sıçradı. Bu ses ona çok yabancı ve korkutucu gelmişti. Sanki minik bir canavar dişlerini birbirine vuruyordu. Kıtık hemen kulaklarını kapattı ve koltuktan aşağı inmeye çalıştı.

“Hayır, kestirmeyeceğim!” diye bağırdı Kıtık. Bir köşeye büzüldü ve uzun saçlarının arkasına saklandı. O “kırt kırt” sesi kulaklarında çınlıyordu. Palamut, makasın sadece bir eşya olduğunu anlatmaya çalıştı ama Kıtık çok korkmuştu. Gözlerinden küçük yaşlar süzülmeye başladı çünkü o sesin canını yakacağını sanıyordu.

Kuaför Palamut, Kıtık’ın yanına geldi ve yere oturdu. Elindeki makası bir kenara bıraktı ve çekmecesinden parlak sarı bir kağıt çıkardı. “Bak Kıtık,” dedi yumuşak bir sesle. “Bu makas sadece kesmek için var, ısırmak için değil. Gel seninle bir oyun oynayalım. Bu kağıttan bir güneş yapmaya ne dersin?” Kıtık merakla başını kaldırdı.

Palamut, makası Kıtık’ın minik patilerine verdi. Kıtık önce biraz titredi ama sonra makası sarı kağıda yaklaştırdı. Kırt kırt! Kağıttan küçük bir parça düştü. Kıtık bir daha kesti: Kırt kırt! Ses artık korkutucu gelmiyordu; aksine ritmik bir müzik gibiydi. Kıtık birkaç dakika içinde kağıttan harika bir güneş ve küçük yıldızlar kesti. “Bu ses sadece kağıdı güzelleştiriyor!” diye sevindi.

Korkusu tamamen uçup giden Kıtık, tekrar yosun koltuğa oturdu. Palamut, nazik hareketlerle farenin uzun saçlarını taradı ve “kırt kırt” sesleri eşliğinde fazlalıkları kesti. Kıtık artık bu sesten kaçmıyordu, çünkü sesin nereden geldiğini ve ne işe yaradığını biliyordu. Gözlerinin önündeki perde yavaş yavaş kalkıyor, dünya aydınlanıyordu.

Kesim bittiğinde Kıtık aynaya baktı ve gözlerine inanamadı. Artık pırıl pırıl bakan gözleri ve çok şık bir saçı vardı. “Artık her şeyi görebiliyorum!” diye bağırdı mutlulukla. Kıtık o gün çok önemli bir şey öğrendi: Bilmediğimiz sesler bizi korkutabilir, ama onları tanıyınca korku gider, yerine mutluluk gelir. Orman yolunda zıplayarak evine dönerken, “kırt kırt” sesini mırıldanarak bir şarkı söylüyordu.