Yıldızları Toplayan Çocuk

Minik astronot Kuzey’in en sevdiği şey, odasının penceresinden gökyüzünü izlemekti. Her gece binlerce pırıltılı yıldıza el sallar ve “Merhaba küçük elmaslar,” derdi. Onları o kadar çok seviyordu ki hepsinin sadece kendisinin olmasını hayal ediyordu.

Bir gece Kuzey kararını verdi. “Bu gece bütün yıldızları toplayacağım,” diye fısıldadı kendi kendine. Küçük, oyuncak gibi roketine atladı, parlayan kaskını taktı ve odasının tavanından usulca gökyüzüne doğru havalandı.

Uzayın sessizliğinde roketiyle süzülen Kuzey, sihirli bir yıldız toplama ağı çıkardı. Nazikçe, bir kelebek yakalar gibi parıldayan yıldızları tek tek yakalamaya başladı. Her yakaladığı yıldız avucunda neşeyle gıdıklanıyordu.

Çok geçmeden elindeki özel ve parlak kutu ağzına kadar yıldızla dolmuştu. Kutu, içindeki pırıltılardan dolayı sıcacık ve ışıl ışıldı. Kuzey hazinesine bakıp gülümsedi. “Artık hepiniz benimsiniz,” dedi mutlulukla.

Odasına geri döndüğünde hemen kutuyu açtı. Oda, daha önce hiç görmediği kadar güzel bir ışıkla doldu. Duvarları, tavanı, oyuncakları, her şey yıldızların dans eden ışığıyla parlıyordu. Kuzey bu manzara karşısında keyifle kahkaha attı.

Bir süre sonra yeniden pencereye gitti. Ama dışarısı zifiri karanlıktı. Gökyüzünde tek bir ışık bile yoktu. Ay bile sanki saklanmış gibiydi. Dünya üzerine siyah bir battaniye örtülmüş gibi sessiz ve karanlıktı.

Kuzey aşağıda, sokakta ağlayan bir çocuk sesi duydu. Bu arkadaşı Elif’ti. “Korkuyorum! Yolumu bulamıyorum!” diye bağırıyordu. Diğer çocuklar da evlerine nasıl gideceklerini bilemiyorlardı. Yıldızlar olmadan yollarını göremiyorlardı.

Kuzey odasını aydınlatan güzel ışığa, sonra da dışarıdaki karanlığa baktı. Yıldızların sadece kendisi için olmadığını o an anladı. Onlar, yol gösteren gecenin fenerleriydi. Bu sorumluluk birden omuzlarına ağır geldi.

Hiç tereddüt etmeden kutuyu sıkıca kapattı, kaskını taktı ve roketine atladı. Hızla gökyüzüne geri döndü ve kutunun kapağını açtı. “Özgürsünüz!” diye seslendi. Yıldızlar neşeyle kutudan fırlayıp gökyüzündeki yerlerine geri döndüler.

Kuzey odasına döndüğünde gökyüzü eskisinden bile daha parlaktı. Arkadaşı Elif ve diğer çocuklar yıldız ışığının altında neşeyle evlerine koşuyorlardı. Kuzey pencereden onlara el salladı. Paylaşmanın, bir şeye tek başına sahip olmaktan çok daha güzel olduğunu öğrenmişti.