Paylaşmayı Seven Karınca Kiti

Güneşli bir sabah, küçük karınca Kiti erkenden uyandı. Kiti, büyük ve renkli bir çilek tarlasında yaşıyordu. Minik ayaklarıyla taze çimenlerin üzerinde yürürken karnı çok acıkmıştı. Bugün harika bir macera yaşayacağını kalbinde hissediyordu.

Kiti bir yaprağın altından geçti ve tam karşısında parlayan bir şey gördü. Bu, şimdiye kadar gördüğü en büyük, en kırmızı ve en tatlı kokulu çilekti! “Vay canına!” diye bağırdı Kiti. Çilek o kadar büyüktü ki Kiti onun yanında minicik kalıyordu.

Kiti çileği yuvasına götürmek istedi. “Hepsini kendim yiyeceğim, kimseyle paylaşmayacağım,” diye düşündü. Çileği arkasından itmeye çalıştı ama çilek yerinden bile kıpırdamadı. Kiti bütün gücüyle yüklendi, yüzü kıpkırmızı oldu ama nafile; çilek çok ağırdı.

Kiti yorulup çileğin yanına oturdu. “Bu çileği tek başıma taşıyamam,” diye iç geçirdi. O sırada kendini biraz yalnız hissetti. Koca bir çileğe sahipti ama onu evine götürecek bir yolu yoktu. Başını öne eğdi ve ne yapacağını düşünmeye başladı.

Tam o anda, yakınlardaki bir çiçeğin üzerinden minik bir uğur böceği uçup geldi. Adı Lila’ydı. Lila’nın kanatları pırıl pırıldı ve çok acıkmış görünüyordu. “Merhaba Kiti, bu çilek çok güzel görünüyor. Bir parça tadına bakabilir miyim?” diye sordu nazikçe.

Kiti önce duraksadı ama sonra Lila’nın tatlı gülümsemesini gördü. “Elbette Lila, beraber yiyebiliriz,” dedi. Çilekten küçük bir dilim koparıp Lila’ya uzattı. Lila o kadar mutlu oldu ki neşeyle dans etmeye başladı. Kiti, paylaşmanın içini ısıttığını fark etti.

Lila, “Sana yardım edebilirim Kiti!” dedi ve bir ıslık çaldı. Hemen arkadaşı Bobo da yanlarına geldi. Bobo, güçlü ve yardımsever bir uğur böceğiydi. “Hep beraber bu çileği karınca yuvasına taşıyabiliriz,” dedi Bobo neşeyle. Kiti artık yalnız değildi.

Kiti ve Lila çileğin bir yanına geçtiler. Bobo da diğer yanına geçti. Kiti, “Bir, iki, üç, itiyoruz!” diye bağırdı. Hep birlikte güçlerini birleştirdiklerinde, o ağır çilek yavaş yavaş hareket etmeye başladı. Paylaşmak, yükü gerçekten de hafifletmişti.

Yol boyunca Bobo ve Lila şarkılar söylediler, Kiti ise onlara tempo tuttu. Eskiden çok ağır gelen çilek, şimdi sanki havada uçuyormuş gibi geliyordu. Arkadaşlarıyla beraber olmak, Kiti’nin yorgunluğunu unutturmuş, kalbini sevinçle doldurmuştu.

Sonunda karınca yuvasına vardılar. Kiti, Lila ve Bobo, çileği tüm karınca ailesiyle paylaştılar. O akşam tarlada büyük bir şölen vardı. Kiti öğrendi ki; bir şeyi tek başına yemekten çok daha güzeli, dostlarla beraber paylaşarak mutlu olmaktı.